Μπήκαν στην ΕΡΤ οι εχθροί και γιατί φταίμε εμείς

     Αυτό που περιμέναμε όλοι εδώ και καιρό να συμβεί, να μπουν δηλαδή τα ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, τελικά συνέβη τα ξημερώματα της Πέμπτης 07/11/2013. Τα ΜΑΤ, με παρουσία εισαγγελέα, μπήκαν στις 4 τα ξημερώματα στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ και στις 8:30 έβαλαν λουκέτο με χειροπέδες στην καγκελόπορτα. Η εντολή για την επέμβαση δόθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά αλλά και από το συνέταιρο του πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ Βαγγέλη Βενιζέλο.

     Τα πράγματα φίλοι μου είναι πολύ απλά. Ίσως ακόμη πιο απλά από ότι πιστεύαμε. Η κυβέρνηση βλέπει ότι δεν κουνιέται φύλλο και κάνει ότι γουστάρει. Απολύσεις στο δημόσιο τομέα, περικοπές σε υγεία και παιδεία, μειώσεις μισθών και συντάξεων και εμείς δεν κάνουμε τίποτα. Ίσα-ίσα που λέμε και ευχαριστώ που υπάρχουν και τα προγράμματα κοινωφελής εργασίας και παίρνουν όσοι δουλεύουν 490 ολόκληρα ευρώ αν είναι άνω των 25 ετών και 427 ευρώ αν είναι κατω των 25 (περιττό να πούμε ότι για αυτά τα προγράμματα το προηγούμενο μήνα δήλωσαν 160.000 άτομα για 10.000 θέσεις.Success story baby!).

     Και φυσικά φταίμε εμείς για το γεγονός ότι δεν κουνιέται φύλλο. Στη γενική απεργία της 6ης Νοεμβρίου, ελάχιστα άτομα υπήρχαν στις πορείες στις μεγάλες πόλεις. Ακόμα και στην ίδια την ΕΡΤ ελάχιστα άτομα υπήρχαν για να την υπερασπίσουν. Τώρα μόνο και κατόπιν εορτής γίνονται καλέσματα σε πόλεις της Ελλάδας για στήριξη στον αγώνα των εργαζομένων.Ακόμα και μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που υπήρχε η δυνατότητα αναζωπύρωσης ενός κινήματος σε λήθαργο, μετά από λίγες μέρες όλα ξεχάστηκαν. Έγιναν και τα σκηνικά με τη μικρή Μαρία και όλα ξεχάστηκαν. Ξεχνάμε γρήγορα σαν λαός.

     O Σαμαράς βλέπει ότι το πεδίο είναι ανοιχτό για να περάσει ότι θέλει. Αυταρχικά. Η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε 2 μήνες και θα ήταν ένα βαρύ πλήγμα για αυτόν αν υπήρχε μια "ΔημόσιαΤηλεόραση" και μία Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση. Οπότε περίμενε για να δει πώς θα πάει και η απεργία και έδρασε την κατάλληλη στιγμή. Το ίδιο βράδυ κιόλας. Αν το έκανε πιο πριν, οι κινητοποιήσεις ίσως και να ήταν μαζικές. Αλλά απ'ότι φαίνεται παίρνουμε αυτό που μας αξίζει.

     Η ΕΡΤ έκλεισε προς το παρόν. Για να μην γίνει αυτό το ζοφερό παρόν η πραγματικοτητά μας, πρέπει να αντιδράσουμε. ΤΩΡΑ. Η ΕΡΤ, παρόλα τα προβλήματά της, σημαίνει πολιτισμός και μια διαφορετική ματιά απ'ότι μας πασάρουν τα ιδιωτικά Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας και Παραπληροφόρησης. Αν δεν θέλουμε να ακούμε μόνο τον Πρετεντέρη, την Τρέμη, τον Ευαγγελάτο και όλους αυτούς και όλοι αυτοί να είναι η μόνη φωνή που ακούγεται από την τηλεόραση, πρέπει να αντιδράσουμε. Αν δεν θέλουμε να βλέπουμε στις τηλεοράσεις πρωινιάτικα μοντέλα στα οποία κανούν αποτρίχωση και ο καμεραμάν κάνει ζουμ στο κώλο του μοντέλου, πρέπει να αντιδράσουμε.

     Είναι ένα από τα τελευταία χαρτιά που μας μένει να παίξουμε απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση.Αν όχι τώρα πότε; Αν όχι εμείς ποιοι;

     ΥΓ. 1 Ντρέπομαι που το λέω, αλλά είδα και εγώ το εν λόγω βίντεο με τον κώλο του μοντέλου. Πόσο πιο εξευτελισμός σε αυτή τη τηλεόραση;
     ΥΓ. 2 Αυτό το ΕΣΡ κανά πρόστιμο θα ρίξει ή το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να λογοκρίνει τα φιλιά ομοφυλοφίλων και να κόβει τις διάφορες βρισιές;
     ΥΓ. 3 Μπορούμε πολύ απλά να πετάξουμε και τις τηλεοράσεις μας. Εγώ δεν έχω πλέον στο σπίτι και ησύχασα. Αλλά για αυτούς που έχουν, πρέπει να διαφυλαξουμε την ΕΡΤ.

O Lou Reed από τη δικιά μου οπτική

     Τη Κυριακή 27/10/2013 έμαθα τη δυσάρεστη είδηση ότι ο Lewis Allan Reed ή αλλιώς Lou Reed, δε βρίσκεται πλέον ανάμεσα μας. Από εκείνη τη στιγμή αρκετοί άρχισαν να ανεβάζουν τραγούδια στο facebook (ανάμεσά τους και εγώ), στο twitter κλπ., ενώ γράφτηκαν και πάρα πολλά άρθρα για τη ζωή και το έργο του Lou Reed. Δεν επιδικώκω να το παίξω παντογνώστης πάνω στη δισκογραφία του Lou Reed, ούτε να δηλώσω ότι ήταν ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης, γιατί δεν ήταν. Βασικά ούτε στο top-10 των αγαπημένων μου δεν βρίσκεται. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι παύω να τον σέβομαι. Και αξίζει σεβασμός στον Lou Reed γιατί ήταν πρωτοπόρος σε αυτό που έκανε και για μένα τουλάχιστον, είναι καλύτερο κάποιος καλλιτέχνης να είναι ιδιαίτερος και ξεχωριστός, παρά απλά να τραγουδάει ωραία ή να παίζει καλά κάποιο μουσικό όργανο.

     Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ κυρίως στα 2 καλύτερα, για μένα πάντα, άλμπουμ που έκανε: το "Velvet Underground & Nico" που έκανε με τους Velvet Underground και το προσωπικό του άλμπουμ "Transformer", που έκανε αφού έφυγε από τους Velvet Underground. Όταν το 1967 βγήκε το "The Velvet Underground & Nico", oι κριτικοί το χαντάκωσαν και το κοινό το απέρριψε. Το κοινό δεν ήταν έτοιμο ακόμα για τον ήχο και κυρίως τον στίχο του άλμπουμ. Στη παραγωγή του εν λόγω άλμπουμ βρίσκεται ο Andy Warhol με τη περίφημη μπανάνα του να δεσπόζει στο εξώφυλλο, ενώ και η γερμανικής καταγωγής τραγουδίστρια Νico ήταν επιλογή του Warhol. Ο Lou Reed έγραφε τους στίχους και ο John Cale ήταν υπεύθυνος για το μουσικό κομμάτι. Αλλά οι στίχοι ήταν αυτοί κυρίως που σόκαραν. Τραγούδια όπως το "Ηeroin", που αναφέρεται ξεκάθαρα στα ναρκωτικά με στίχους όπως τους παρακάτω:

Heroin, be the death of me
Heroin, it's my wife and it's my life
Because a mainer to my vein
Leads to a center in my head
And then i'm better of than dead

ή στο "Venus in furs" που γίνεται αναφορά στο σαδομαζοχισμό, το κοινό έστρεψε αλλού το κεφάλι του και για αυτό το λόγο έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να δικαιωθεί ο δίσκος κάτι που φαίνεται από πολλές διακρίσεις όπως για παράδειγμα η 13η θέση που του δίνει το περιοδικό Rolling Stone, ανάμεσα στα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.

     1972 και "Transformer". Ο David Bowie που είχε ακούσει τη μουσική του Reed και είχε ενθουσιαστεί, αναλαμβάνει τη παραγωγή του δίσκου. Πλέον δεν υπάρχουν οι ακραίοι μουσικοί πειραματισμοί του Cale, αλλά στη θέση του έχει μπει ο Μick Ronson, αν και πλέον τον κύριο ρυθμό τον δίνει η κιθάρα του Reed. Τα θέματα του Reed εξακολουθούν να είναι περίπου τα ίδια, δηλαδή πόρνες, οίκοι ανοχής, ναρκωτικά, αλλά πλέον με έναν τρόπο που να μην είναι ακραίος, ούτε μουσικά ούτε τόσο πολύ στιχουργικά. Τραγούδια όπως το "Walk on the wild side" που μιλάει πάλι για πορνεία, κατάφερε να βρίσκεται στη κορυφή των charts και να πάίζεται από τα ραδιόφωνα συνέχεια. Άλλα καταπληκτικά τραγούδια που βρίσκονται στο εν λόγω άλμπουμ είναι το "Satellite of love", το "Vicious" και άλλα, αν και για μένα αυτό που ξεχωρίζει είναι το "Perfect day", μία από τις καλύτερες μπαλάντες που γράφτηκαν ποτέ.

     Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα για άλλη μια φορά να επισημάνω ότι ο Lou Reed είναι ένας πολύ μεγάλος καλλιτέχνης και αξίζει κάποιος να ασχοληθεί μαζί του. Αναφέρθηκα μόνο σε 2 άλμπουμ του, γιατί είναι αυτά που εμένα τουλάχιστον με έχουν κάνει να τα ξεχωρίσω από τα υπόλοιπα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δεν αξίζουν. Σας αφήνω με κάποιους στίχους από το Perfect day, ελπίζοντας να μπορείτε να τους αφιερώσετε σε αυτόν που αγαπάτε ή έστω σκέφτεστε:

Just a perfect day
Problems all left alone
Weekenders on our own
It's such fun

Just a perfect day
You made me forget myself
I thought I was someone else
Someone good

To twitter ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης(συνέχεια)

     Πριν από 2 εβδομάδες έγραψα ένα άρθρο για το τουίτερ, και πώς μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του hastag  #aggeliesergasias, άρχισα να πιστεύω ότι όλοι αυτοί που ασχολήθηκαν με αυτό, είτε ποστάροντας για διάφορες δουλειές είτε ψάχνοντας για δουλειές, θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ένα επόμενο στάδιο που μπορεί να είναι εξίσου ουσιαστικό και να βοηθήσει ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για να προτείνω μια ιδέα για το πώς μπορεί να συνεχιστεί η αλληλεγγύη και η δικτύωση που ξεκίνησε από το #aggeliesergasias.

     Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι, αντί να ψάχνουμε για θέσεις εργασίας, θα μπορούσαμε οι ίδιοι να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας για τους εαυτούς μας. Αν μαζευτούμε π.χ. 10 άτομα(ένας ψυχολόγος,ένας φιλόλογος,ένας υδραυλικός,ένας ηλεκτρολόγος κλπ.), θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι σαν δίκτυο(προφανώς χωρίς αφεντικά και βασισμένο στις έννοιες της αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης). Μέσα από αυτό το δίκτυο,που θα μπορούσε αρχικά να δημιουργηθεί από ένα hastag ή μια σελίδα στο ίντερνετ,θα μπορούσαμε να οργανωθούμε με τέτοιο τρόπο,ώστε να μπορεί ο καθένας να βάλει τα προσωπικά του στοιχεία και τι υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει. Στη συνέχεια,θα πρέπει η σελίδα να γίνει γνωστή και να κατευθύνουμε όποιον μπορούμε να μπαίνει σε αυτή τη σελίδα αν ψάχνει κάποιον για δουλειά. Για παράδειγμα,αν ξέρω ότι ένας φίλος μου ψάχνει για υδραυλικό,να του συστήνω αυτή τη σελίδα και να μπορεί να τον βρει από εκεί μέσα. Αυτό,έχει περισσότερα πλεονεκτήματα σε σχέση με το να ψάξεις π.χ. τον χρυσό οδηγό,γιατί δίνεις το παράδειγμα της αλληλεγγύης. Επίσης,αν οι υπηρεσίες που προσφέρονται είναι καλές,όλο και περισσότερο κόσμος θα το διαφημίσει και θα το προμοτάρει(και μια σελίδα στο fb θα μπορούσε να βοηθήσει).

     Παράλληλα με αυτό,τα άτομα που ενδιαφέρονται να το τρέξουν,θα πρέπει να έρθουν σε φυσική επαφή μεταξύ τους,έτσι ώστε να μπορούν να δομηθούν ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ τους. Έπειτα από αυτό τα άτομα θα μπορούσαν να βρουν και κάποιο χώρο,έτσι ώστε όποιος/α θέλει να τους βρει,να ανατρέξει σε αυτό το χώρο. Αυτός ο χώρος,για να καλύψει τα έξοδα του,θα μπορεί να φτιάχνει διάφορες κουζίνες ή πάρτυ ή χαρισοπάζαρα,όπου ο καθένας θα χαρίζει ή θα πουλάει σε πολύ χαμηλές τιμές πράγματα που δεν χρειάζεται πλέον. Η προπαγάνδιση και του χώρου μπορεί να γίνει με πολλούς και διάφορους τρόπους(facebook,twiitter κλπ.)

 

     Αν κάποιος/α θεωρεί τις παραπάνω ιδέες σοβαρές, υλοποιήσιμες και θέλει να συμμετάσχει, μπορεί να μου στείλει ένα dm στο twitter ή ένα μήνυμα στη σελίδα https://www.facebook.com/Mikromegalos στο facebook. Όποιος/α έχει ενστάσεις, διαφωνεί σε κάτι μπορεί επίσης να επικοινωνήσει. Όλες οι απόψεις δεκτές!

Συντηρητικη κοινωνία είναι...

     Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τη λέξη συντηρητικός, συντηρητισμός κλπ., το μυαλό μου πάει κατ'ευθείαν στο τόπο καταγωγής μου. Όπως αρκετοί άνθρωποι που είτε έχουν καταγωγή είτε έχουν μεγαλώσει σε μια μικρή κοινωνία, έτσι και εγώ προέρχομαι από μία τέτοια κοινωνία. Αυτές οι κοινωνίες έχουν κατά ένα μεγάλο βαθμό πολλές ομοιότητες, με σημαντικότερη εξ'αυτών τον συντηρητισμό τους(όχι όλες βέβαια, αλλά η πλειοψηφία τους).

     Τι εννοώ με την έννοια συντηρητισμός; Σύμφωνα με τη προσωπική μου άποψη, μία κοινωνία είναι συντηρητική όταν: 1) Η καθημερινή της ενασχόληση είναι το κουτσομπολιό. Και όταν μιλάω για κουτσομπολιό, δεν εννοώ π.χ "είδα τη Μαρία στο δρόμο", αλλά π.χ "είδα τη Μαρία στο δρόμο με ένα ψηλό, μελαχροινό, αδύνατο, να μπαίνουν στη BMW του και μετά να φιλιούνται και να φεύγουν. Η μάνα της άραγε ξέρει ότι κάνει τέτοια ανύπαντρη κοπέλα;" Η πρώτη πρόταση είναι απλά μία συνηθισμένη φράση που συζητιέται μεταξύ φίλων και γνωστών. Η δεύτερη, εμπεριέχει όλα αυτά τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τις μικρές (κυρίως) κοινωνίες: ζήλεια για ότι έχουν οι άλλοι, κακία που δεν το έχουμε εμείς και μικροπρέπεια που πάμε και το λέμε δεξιά και αριστερά. Όσο πιο μικρή μια πόλη ή ένα χωριό,τόσο πιο πολύ αυξάνονται οι πιθανότητες να γίνεις στόχος κουτσομπολιού των άλλων.

     2) Μια κοινωνία είναι συντηρητική όταν απομονώνει άτομα λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων. Εδώ συμβαίνει το ίδιο πράγμα που συμβαίνει και με το κουτσομπολιό: μαθαίνουν όλοι τις προτιμήσεις σου, π.χ. ομοφυλόφιλος, και κατ'ευθείαν σε σχολιάζουν και σε απομονώνουν. Γι'αυτό άλλωστε πολύ λίγα άτομα εκδηλώνουν τις προτιμήσεις τους κατά τη διάρκεια της σχολικής φοίτησης και πραγματικά νιώθουν απελευθερωμένοι άμα καταφέρουν και περάσουν σε κάποια άλλη πόλη(αν είναι μεγαλύτερη ακόμη καλύτερα) που δεν ξέρουν κανένα και μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν κάποιος ντύνεται σε punk ή goth στυλ και αμέσως όλοι τον σχολιάζουν θεωρώντας τον "προβληματικό".

     3) Απομόνωση υπάρχει βέβαια και για διάφορες κοινωνικές ευπαθείς ομάδες. Έχοντας μεγαλώσει 18 χρόνια σε μια μικρή σχετικά πόλη, με εξαίρεση κάποιους ζητιάνους, δεν είχα δει σχεδόν ποτέ άτομα με αναπηρία ή εξαρτημένους από διάφορες ουσίες. Αυτό προφανώς και συμβαίνει γιατί μία συντηρητική κοινωνία θεωρεί ότι όλα αυτά τα άτομα δε συνάδουν με τους σωστούς τρόπους της κοινωνίας τους, ότι ξεφεύγουν από το σωστό παράδειγμα και ότι δεν τους ταιριάζει να έχουν τέτοια άτομα, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους.

     4) Η θρησκεία επίσης είναι ένας σημαντικός παράγοντας που ξεχωρίζει μια συντηρητική κοινωνία. Όλοι πρέπει να δηλώνουν χριστιανοί, ασχέτως αν δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία και πηγαίνουν μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα για να τους δει ο κόσμος. Ειδικά το Πάσχα, το να πάει "όλη η οικογένεια μαζί στην Εκκλησία για να μη πει τίποτα ο κόσμος" είναι μία φράση που την έχουν ακούσει σίγουρα όσοι δε θέλουν για τους δικούς τους λόγους να μη πάνε στην Εκκλησία. Επίσης, το να δηλώνεις ότι είσαι άθεος σε μια συντηρητική κοινωνία πιστεύω ότι είναι πιο ακραίο από το να τους πεις ότι είσαι σατανιστής και σφάζεις παρθένες κάτω από τη πανσέληνο.

     5) Αν για οποιοδήποτε λόγο ξεχωρίζεις από τη μάζα, τότε είσαι καταδικασμένος να στιγματίζεσαι και να έχεις ελάχιστες (ή και καμία) πιθανότητες διαφυγής. Αν είσαι από μικρή πόλη και για παράδειγμα ακούς ροκ, θα έχεις το πολύ 1 με 2 μαγαζιά για να βγεις. Αν θέλεις να δεις μία μη εμπορική ταινία, θα πρέπει αναγκαστικά να συμβιβαστείς με το γεγονός ότι θα τις βλέπεις μόνο στον υπολογιστή σου κ.ο.κ

      Καταφέρνεις να ξεφύγεις από τη μετριότητα και τη μαζοποίηση μόνο στη περίπτωση που είσαι τυχερός και έχεις κάποιον να σου δώσει τα ερεθίσματα να ψαχτείς στις τέχνες, στη πολιτική κλπ. Αν όχι, τότε θα είσαι αναγκασμένος να υποστείς τα κλαμπ, τα σκυλάδικα, τις κακές ποιοτικά ταινίες κλπ. Βέβαια, δεν καταλαβαίνεις ότι περνάς χάλια, αφού έχεις συμβιβαστεί με αυτά και σου αρέσουν, χωρίς να ξέρεις την άλλη προοπτική που εμφανίζεται κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Αν διαφέρεις για οποιοδήποτε λόγο, έχεις να αντιμετωπίσεις τον χλευασμό της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Η συντηρητική κοινωνία φοβάται το διαφορετικό γιατί πιστεύει ότι θα της χαλάσει τον "σωστό" τρόπο ζωής που είχε ως τώρα. Γι'αυτό δεν αλλάζουν και εύκολα.

     Υ.Γ Δε πιστεύω ότι οι μικρές κοινωνίες έχουν μόνο αρνητικά στοιχεία ή ότι οι μεγάλες κοινωνίες έχουν μόνο θετικά, απλά στόχος αυτού του άρθρου ήταν να θίξει μερικές από τις ανορθογραφίες των κοινωνιών που αρκετοί από εμάς έχουμε ζήσει στο πετσί μας. Θεωρώ ότι κάποιοι θα βρουν μέσα σε αυτό το άρθρο ομοιότητες με τους δικούς τους τόπους καταγωγής. C'est tout.

Οι απολυμένοι της ΕΡΤ3 συνεχίζουν να προσφέρουν πολιτισμό

     Η ιστορία σχετικά με την ΕΡΤ είναι γνωστή σε όλους. Στις 11//06/2013 η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει λουκέτο σε όλα τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς κλπ. και να απολύσει 2656 ανθρώπους, με σκοπό να κλείσει τη "σπάταλη" ΕΡΤ και να δημιουργήσει στη θέση της, τη ΝΕ.Ρ.Ι.Τ. Μέχρι στιγμής εκπέμπει το μεταβατικό κανάλι της ΔΤ, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από φερέφωνο της κυβέρνησης Σαμαρά.

     Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν, σε πείσμα όλων αυτών που δεν το ήθελαν, να εκπέμπουν κανονικά εκπομπές οι οποίες προβάλλονται ιντερνετικά. Στους 4 μήνες που πέρασαν από την ημέρα του λουκέτου, η ΕΡΤ δε σταμάτησε να παράγει πολιτισμό. Θα μιλήσω ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, γιατί έζησα από κοντά αυτούς τους 4 μήνες τις συναυλίες που γινόταν έξω από το κτίριο της ΕΡΤ3 στη Λεωφόρο Στρατού, κυρίως τον πρώτο μήνα, τις διάφορες συζητήσεις που γινόταν, καθώς επίσης και το πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα που πρόβαλλαν καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας τόσο στη τηλεόραση, όσο και στο ραδιόφωνο.

     Μετά από όλο αυτό το διάστημα, όπου οι απολυμένοι υπάλληλοι της ΕΡΤ παραμένουν απλήρωτοι, θα περίμενε κανείς ότι θα είχαν κλονιστεί και ότι θα σταματούσαν να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους. Αλλά όχι μόνο δε γίνεται αυτό, αλλά συνεχίζουν δυναμικά σε όλα τα μέτωπα. Σε αυτό το σημείο, θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο "Αυτοδιαχειριζόμενο σινεμά εργαζομένων ΕΡΤ3", το οποίο εδώ και 2 μήνες προβάλλει κλασσικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ανάμεσα σε αυτές τις ταινίες συναντάμε ταινίες όπως, η "Casablanca" του Curtis, το "Life of Brian" των Μοnty Python, το "Ασανσέρ για δολοφόνους" του Λουί Μαλ, τα "39 βήματα" του Χιτσκοκ και άλλες.

     Από τις 15/10 ξεκίνησε ένα αφιέρωμα στο φιλμ νουαρ με τη ταινία "Το Γεράκι της Μάλτας" του Τζον Χιούστον, με τον Χαμπφρεϋ Μπόγκαρτ στο πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ κάθε εβδομάδα θα προβάλλεται και μία άλλη ταινία. Η ταινία προβλήθηκε στο κινηματογράφο "Αλέξανδρος" και την προλόγισε ο Αλέξης Δερμεντζόγλου, ενώ στο τέλος έγινε και μία συζήτηση. Η είσοδος ήταν δωρεάν και σχεδόν 150 άτομα παρακολούθησαν τη ταινία. Πριν τη ταινία έγινε αναφορά στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ, ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που μίλησαν υποσχέθηκαν ότι θα συνεχίσουν να προβάλλουν ταινίες και γενικότερα να προσφέρουν πολιτισμό στο κόσμο που το ζητάει.

     Το παράδειγμα των εργαζομένων της ΕΡΤ μας δείχνει πώς όταν ένας αγώνας είναι δίκαιος, τότε οι άνθρωποι δεν λυγίζουν αλλά συνεχίζουν. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, η ΕΡΤ ήταν η μοναδική κοιτίδα πολιτισμού στη τηλεόραση και από τις ελάχιστες στο ραδιόφωνο. Ο αγώνας τους πρέπει να στηριχτεί από όλους μας μέχρι να δικαιωθεί.

     ΥΓ. 1 Στα αρνητικά της χθεσινής προβολής παραθέτω απλά το γεγονός ότι ελάχιστοι ήταν οι νέοι άνθρωποι που παρακολούθησαν την ταινία. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στο γεγονός ότι η ταινία ήταν πολύ παλιά είτε στο ότι ίσως οι νέοι δεν ενδιαφέρονται τόσο για το τι συμβαίνει στην ΕΡΤ. Ελπίζω να είναι το πρώτο.
     ΥΓ. 2 Η επόμενη προβολή θα γίνει στις 29/10. Θα προβληθεί η ταινία του Fritz Lang "Η σκύλα", στα πλαίσια του αφιερώματος στο φιλμ νουαρ.

Το τουίτερ ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης

     Το τουίτερ μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης με σκοπό να βοηθήσει συνανθρώπους μας (ανάμεσά τους και εμένα) που είναι άνεργοι και ψάχνουν για δουλειά; Όχι μόνο μπορεί, αλλά το τελευταίο διάστημα το κάνει και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία!Για να μην παρεξηγηθώ όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

     Πριν από 2 μήνες άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με το τουίτερ γιατί πίστευα, όπως και πολλοί άλλοι, ότι είναι απλά ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης όπου απλά φόλοου αυτούς που έχουν χιούμορ, σχολιάζουν τη πολιτική κατάσταση, τρολάρουν δημόσια πρόσωπα κλπ. Αλλά τις τελευταίες μέρες παρατήρησα ότι όλο και περισσότερα άτομα είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν το hastag #aggeliesergasias και να ρωτούν για δουλειά ή να ποστάρουν για διάφορες θέσεις εργασίας σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο (έχω δει και αγγελίες για Κύπρο και για Γερμανία)!!!

     Με βάση όλα τα παραπάνω, αποφάσισα να βρω το άτομο που "κρύβεται" πίσω από όλο αυτό και να τον ρωτήσω διάφορα πράγματα σχετικά με τις #aggeliesergasias. Έτσι λοιπόν ήρθα σε επικοινωνία με τον Δημήτρη (Κιμπάρης είναι το άβαταρ του στο τουίτερ ή αλλιώς @dimitrischrid) και μιλήσαμε αρχικά μέσω τουίτερ και έπειτα με e-mail σχετικά με την ιδέα του.

     Αρχικά, τον ρώτησα πώς ξεκίνησε η ιδέα και πώς το είχε στο μυαλό του. Μου απάντησε ότι η ιδέα ξεκίνησε από την ανάρτηση μίας κοπέλας η οποία έψαχνε εναγωνίως για δουλειά και έτσι σκέφτηκε τελείως αυθόρμητα να προτείνει σε όσους θεωρούν ότι μπορεί να βοηθήσει ένα χάσταγκ-αλυσίδα, όπου θα προβάλλονται θέσεις εργασίας, αγγελίες και ότι άλλο πέφτει στην αντίληψή τους, ακόμα και από στόμα με στόμα!

     Επίσης, αυτό που ήθελα να μάθω ήταν ποιες ήταν οι δυσκολίες που συνάντησαν, ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου και αν απευθύνεται μόνο στην Αθήνα ή και σε άλλες πόλεις. Σε όλα αυτά μου είπε ότι πλέον το τρέχουν ενεργά 30 με 40 άτομα που αναρτούν ότι αγγελία υπάρχει σε διάφορα μέρη της χώρας, ενώ για την ανταπόκριση, μου αποκρίθηκε ότι ήταν άμεση, πολύ μεγάλη καιπέρα από κάθε προσδοκία. Ασχολήθηκαν χρήστες με πολύ ευαισθησία και μέχρι στιγμής η προσπάθεια αυτή έχει αποφέρει καρπούς, αφού τουλάχιστον 25 με 30 χρήστες έχουν κλείσει συνεντεύξεις ή έχουν βρει δουλειά!

     Στη συνέχεια τον ρώτησα αν όλο αυτό το εγχείρημα τρέχει μόνο μέσω τουίτερ ή και μέσω άλλων μέσων κοινωνική δικτύωσης και αν πιστεύει ότι μπορεί να συνεχιστεί. Σε αυτές τις ερωτήσεις μου απάντησε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία τρέχει μόνο στο τουίτερ γιατί αυτό το μέσο παρέχει τη μεγαλύτερη αμεσότητα σε σχέση με τα άλλα και ακόμη ότι ευελπιστεί να συνεχιστεί και να βοηθήσει ακόμη περισσότερα παιδιά να βρουν δουλειά!

    Τέλος τον ρώτησα αν πιστεύει ότι το τουίτερ μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης. Εδώ θα παραθέσω αυτούσια την απάντηση του, γιατί παράλληλα κάνει και ένα σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση: "Τέλος να αναφέρω ότι δεν σκοπεύουμε να λύσουμε το πρόβλημα, άλλωστε το πρόβλημα της ανεργίας δεν οφείλεται στην έλλειψη πληροφορίας, το σημαντικό στην όλη υπόθεση είναι ότι αν θέλουμε μπορεί να καταφέρουμε πολλά μέσω της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, να μετριάσουμε τα ήδη υπάρχοντα σοβαρότατα προβλήματα και να δώσουμε ένα διέξοδο σε συνανθρωπους μας που μας χρειάζονται."

     Κλείνοντας, το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι είμαι περήφανος που υπάρχουν τέτοιοι Άνθρωποι εκεί έξω, με το Α κεφαλαίο, που νοιάζονται για το συνάνθρωπό τους και προσπαθούν να τον βοηθήσουν στη δύσκολη εποχή στην οποία ζούμε. Καλό είναι να βοηθήσει ο καθένας μας όπως μπορεί αυτή τη πρωτοβουλία και να τη κάνει γνωστή προς το ευρύ κοινό.

     ΥΓ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο Δημήτρη που βρήκε χρόνο να μου απαντήσει και ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ σε αυτόν και όλα τα παιδιά που το τρέχουν!

73 χρόνια μετά,ο "Μεγάλος δικτάτορας" του Τσάπλιν είναι πιο επίκαιρος από ποτέ

     Χθες το βράδυ είδα για πρώτη φορά τη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, "Ο Μεγάλος δικτάτορας", που γυρίστηκε το μακρινό 1940 και μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο ο Τσάπλιν καταπιάστηκε με το φαινόμενο του ναζισμού. Στη συγκεκριμένη ταινία, η οποία είναι η πρώτη μη βωβή του Τσάπλιν, ο Τσάπλιν υποδύεται τον δικτάτορα της Τομανίας Adenoid Hynkel, ο οποίος είναι εμπνευσμένος από τον Αδόλφο Χίτλερ και δείχνει τη διαδρομη του προς τον Δέυτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην ίδια ταινία υποδύεται και έναν Εβραίο κουρέα, ο οποίος πάσχει από αμνησία, έπειτα από ένα ατύχημα που είχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο οποίος έχει εκπληκτική ομοιότητα με τον Hynkel. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Τσάπλιν σατυρίζει τον Χίτλερ και κατ'επέκταση όλο το ναζιστικό καθεστώς που είχε επιβληθεί στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της ταινίας σατυρίζει και τον Μουσολίνι, τους πιο στενούς του συμβούλους αλλά και τα τάγματα εφόδου όταν τα δείχνει να διακωμωδούνται από τον άλλο του χαρακτήρα, τον Εβραίο κουρέα και τη φίλη του, επίσης Εβραία Χάνα.  

     Γιατί όμως η ταινία είναι επίκαιρη και μάλιστα για τη χώρα μας και μας δίνει και πολλά μαθήματα; Για πολλούς και διάφορους λόγους. 1ον) Κατά τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε να στοχοποιείται μία κοινωνική ομάδα, οι Εβραίοι, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο. Βλέπουμε τα τάγματα εφόδου να τους κυνηγάνε, να τους αναγκάζουν να γράψουν έξω από τα μαγαζιά τους την λέξη "Εβραίος", μέχρι και να μπαίνουν ανενόχλητοι να ψάχνουν μέσα στα σπίτια τους. Οι ίδιοι μάλιστα οι Εβραίοι μένουν μέσα σε ένα γκέτο, απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

     2ον) Ένα μάθημα που δίνει η ταινία είναι ότι το μίσος των Αρίων προς τους άλλους δεν έχει καμία λογική. Πιο συγκεκριμένα, βλέπουμε στη ταινία τον Τσάπλιν, από το ρόλο του Εβραίου, να υπερασπίζεται την Τομανία στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και να σώζει ένα λοχαγό από βέβαιο θάνατο με κίνδυνο τη ζωή του. Αυτός δηλαδή που είναι παρίας για την Αρία φυλή, είναι αυτός που υπερασπίστηκε τη χώρα τους μερικά χρόνια πριν! Οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι Εβραίοι εμφανίζονται εργατικοί και φτωχοί, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με όσα τους καταλόγιζαν οι ναζί για τεμπελιά και πλούτη.

     3ον) Ο Τσάπλιν, ως Adenoid Hynkel αυτή τη φορά, εμφανίζεται ως ένας κακομαθημένος, εγωιστής, πανούργος και ευθυνόφοβος ηγέτης που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να βγάζει λίβελλους εναντίον των Εβραίων αλλά και των εχθρών του, μόνο βέβαια όταν δε περνάει το δικό του. Έτσι λοιπόν, παρατηρούμε ότι ενώ στην αρχή πνέει τα μένεα εναντίον των Εβραίων, κάνει πίσω και αρχίζει να τους συμπεριφέρεται πιο χαλαρά όταν περιμένει να λάβει λεφτά για χρηματοδότηση από έναν Εβραίο επιχειρηματία. Όταν βέβαια δεν τα παίρνει, βγάζει όλο το μίσος του εναντίον τους. Αλλά και εναντίον του Ναπαλόνι (δηλαδή του Μουσολίνι), θέλει να περάσει το δικό του και για αυτό παρόλο που υπογράφει τη συνθήκη για ειρήνη, μετά από λίγο τη σκίζει για να μπει αυτός πρώτος στο Όστερλιτς. Αυτή η συμπεριφορά του Hynkel θυμίζει πολύ τη συμπεριφορά δίαφορων άλλων στην Ελλάδα που θέλουν να περάσει το δικό τους, αλλά απαρνιούνται και το ναζισμό τους, όταν δεν τους συμφέρει.

    4ον) Το πιο σημαντικό όμως μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία βρίσκεται στα τελευταία 5 λεπτά. Μετά από μία σειρά συμπτώσεων, ο Εβραίος κουρέας παίρνει τη θέση του Ηynkel και απευθύνει στα στρατεύματα έναν από τους ομορφότερους λόγους που έχουν απευθυνθεί στην ιστορία του κινηματογράφου, ένα πραγματικό μήνυμα αγάπης και αδελφοσύνης όλων των λαών, όπου δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Ένας λόγος που για μένα θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία, όλων των χωρών του κόσμου. Γιατί κάπως έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι οι επόμενες γενιές θα διακατέχονται από παιδεία και αγάπη και όχι μίσος προς τους άλλους.

     Παρακάτω ο λόγος που εκφωνεί στα ελληνικά και τέρμα κάτω και το λινκ από το youtube.

"Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Ολοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι απο τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Οσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Οχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.
Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέμματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!
...
Χάννα, με ακούς; Όπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος διαπερνά! Βγαίνουμε από το σκοτάδι μέσα στο φως! Μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα ανυψωθούν πάνω από το μίσος, την πλεονεξία και την αγριότητά τους. Σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα! Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και μαθαίνει επιτέλους να ανυψώνεται! Πετάει προς το ουράνιο τόξο, προς την ελπίδα, προς το μέλλον. Το λαμπρό, το ένδοξο μέλλον, που ανήκει σε εσένα, σε εμένα, σε όλους μας!
Σήκωσε τα μάτια, Χάννα! Κοίτα ψηλά!

http://www.youtube.com/watch?v=QcvjoWOwnn4