BLUE ÖYSTER CULT: On Your Feet Οr Οn Υour Knees!

Μια από τις μεγαλύτερες (και τόσο υποτιμημένες) hard rock μπάντες όλων των εποχών που εισχώρησε με μεγάλη επιτυχία και στο heavy metal έρχεται για δύο ζωντανές εμφανίσεις στην χώρα μας στις 6 και 7 Φεβρουαρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα.

Στην φωτογραφία πάνω βλέπουμε την κλασική πενταμελής σύνθεση της μπάντας (από αριστερά προς τα δεξιά: Donald "Buck Dharma" Roeser, Eric Bloom, Albert Bouchard, Allen Lanier (R.I.P.), Joe Bouchard) που μεγαλούργησε στην δεκαετία 1971-1981. Σε λίγες μέρες θα απολαύσουμε μόνο τους πρώτους δύο (ο Buck Dharma είναι ο μόνος που έμεινε από την αρχή μέχρι σήμερα ως ιδρυτικό μέλος με τους Albert και Allen, τα αδέρφια Bouchard αποχώρησαν στα 80’ς  ενώ δυστυχώς ο Allen άφησε αυτόν τον κόσμο πέρσι στις 14 Αυγούστου). Η πεντάδα βρέθηκε για τελευταία μαζί επί σκηνής στις 5 Νοεμβρίου του 2012 για μια συναυλία στην πόλη τους, την Νέα Υόρκη.

Δεν είναι μόνο τα 25 εκατομμύρια που έχουν πουλήσει, η τεράστια επίδρασή τους στις μετέπειτα γενιές τους και ότι παραμένουν ταυτόχρονα υποτιμημένοι με έναν παράξενο τρόπο που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Η ιστορία τους είναι από τις πιο συναρπαστικές όλων των εποχών και παρακάτω παραθέτουμε 10+1 λόγους που θα μπορούσαν να συμβάλουν ακόμη και σε παραγωγή ταινίας γι’ αυτούς!

Πάμε!

1. Όλοι μας γνωρίζουμε και λατρεύουμε τα τρία πιο γνωστά τραγούδια τους “Don’t Fear The Reaper” , “Burnin’ For You” , “Godzilla”.  Γραμμένα και τα τρία από τον Buck Dharma και τραγουδισμένα από τον ίδιο (ότι έγραφε μόνος του ο Buck Dharma τραγουδιόνταν αυστηρά από τον ίδιο) κατέλαβαν δυσθεώρητες θέσεις στα αμερικάνικα charts ενώ κυκλοφόρησαν και σαν single. Το πρώτο αναφέρεται στην αιώνια αγάπη που κρατάει μετά  την αναπόφευκτη κατάληξη του ανθρώπου, τον θάνατο, και χρειάστηκαν περίπου 8 βδομάδες και πάνω από 200 εκτελέσεις μέχρι να καταλήξει στην τελική του μορφή! Στα B Sides του “Agents of Fortune” υπάρχει μια γοητευτική εκτέλεσή του έχοντας σχεδόν μόνο φωνητικά και μια υποτονική μελωδία στο background. Το δεύτερο προορίζονταν για τον προσωπικό δίσκο του Buck Dharma και είναι από τα κομμάτια που σου φτιάχνουν την διάθεση με αρκετά pop αισθητική. Ήταν μάλιστα από τα τραγούδια που απαγορεύτηκαν στους αμερικάνικους σταθμούς μετά το συμβάν των Δίδυμων Πύργων το 2001. Όσον αφορά το τρίτο, η μπάντα προσπάθησε να μπει σαν soundtrack στην ομώνυμη (και απαράδεκτη) ταινία το 1998 και όταν αρνήθηκαν οι παραγωγοί οι Roeser και Bloom έπαιξαν μια διαφορετική εκτέλεση του κομματιού λέγοντας την “Nozilla” με στίχους στο ρεφραίν να λένε "oh no the director says no" και το τραγούδι να παίζει μόνο σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.

 

2. Πέντε απίστευτοι πολυδιάστατοι μουσικοί, πέντε διαφορετικές φωνές, πέντε διαφορετικές προσωπικότητες. Όλοι έχουν πιάσει πάνω από δύο όργανα στα χέρια τους. Στα 70’ς σε κάποιο διάστημα παίζανε κατά σειρά όλο κιθάρες, τα “Five guitars” ή drum solos με Eric, Albert και Donald πέρα του Joe προφανώς. Όλοι έγραφαν (η πραγματική δύναμη ήταν τα αδέρφια Bouchard και ο Donald χωρίς να υστερούν οι άλλοι δύο) και όλοι τραγουδούσαν έχοντας χαρακτηριστικές φωνές.  Δείτε επίσης τι διαφορετικό στυλ είχε ο καθένας!  Ειδικά ο Eric Bloom δεν έβγαλε τα γυαλιά ηλίου του δημοσίως ποτέ! Ποτέ.  ΠΟΤΕ. Αν βρείτε φωτογραφία του να φαίνονται τα μάτια του να την διαδώσετε!

3. Οι στίχοι τους. Ο μύθος που φτιάξανε γύρω από αυτούς και την εικόνα τους. Δεν σας συναρπάζει να μην μπορείτε να καταλάβετε τι εννοεί ο ποιητής; Το σίγουρο είναι ότι εξωγήινοι, θεωρίες συνομωσίας, ταινίες τρόμου, heavy metal και rock n’roll είχαν την τιμητική τους! Από τους λόγους που οι φανατικοί τους οπαδοί παραληρούσαν και οι υπόλοιποι δεν τους «έπιαναν» ώστε να γίνουν περισσότερο γνωστοί. Επηρεασμένοι βέβαια και από τον άνθρωπο που τους ανακάλυψε και μετέπειτα  manager τους, Sandy Pearlman και την γνωριμία τους με τον συγγραφέα Richard Meltzer, αμφότεροι φαν του μεταφυσικού.  Το όνομά τους προέκυψε από ένα ποίημα του Sandy Pearlman, στο οποίο BOC ήταν ομάδα εξωγήινων που μυστικά καθοδηγούσε την ζωή των γήινων! Από τους πιο ευθείς στίχους τους βρίσκονται στο εκπληκτικό τραγούδι τους “There Came The Last Days Of May” που αναφέρεται σε αληθινό περιστατικό και μιλάει για την τραγική κατάληξη που είχαν τρεις νέοι στην περιπέτειά τους να βρουν ναρκωτικά. Οι δύο σκοτώθηκαν, ο τρίτος σύρθηκε μέχρι τον κεντρικό δρόμο να ζητήσει βοήθεια και να καταγγείλει το συμβάν. Φημολογείται ότι ο Buck Dharma είχε δεχθεί πρόταση να πάει μαζί τους. Γενικά πέρα από τα μέλη της μπάντας, αρκετοί φίλοι βοηθούσαν στο γράψιμο στίχων, όπως ο Sandy Pearlman, o Meltzer και η Patti Smith που θα αναφέρουμε και πιο κάτω!

 

4. Η πιο «αγγλική» Αμερικάνικη μπάντα! Καμία σχέση με την αισθητική των 70’ς άλλων συγκροτημάτων της Αμερικής. Εκεί όπου ο Alice Cooper έδινε τις παραστάσεις τρόμου, οι Kiss προωθούσαν το image τους και οι Aerosmith κατέβαζαν την μισή Κολομβία τα παλικάρια μας έκαναν κόσμο να αναρωτιέται τι φάση παίζει με τα εξώφυλλά τους και τους στίχους τους. Πόσο ψαρωτικά τα εξώφυλλα των πρώτων δύο δίσκων (και όχι μόνο) άραγε; Το σύμβολο που βλέπετε να προεξέχει είναι όπως εξήγησαν οι ίδιοι το αρχαίο σύμβολο του Κρόνου. Ο Sandy Pearlman ήθελε να τους μεταμορφώσει έτσι και αλλιώς στους αμερικάνους Black Sabbath και στο 1980 το καταφέρνει όπου..

5. …Η περιοδεία “Black & Blue”  με τους Black Sabbath είναι από τις πιο διάσημες όλων των εποχών και τα ντοκουμέντα από κείνη την περίοδο είναι συγκλονιστικά. Οι Black Sabbath έχουν τον Dio στα φωνητικά έχοντας κυκλοφορήσει το “Heaven & Hell” και οι Β.Ö.C. το “Cultösaurus Erectus”  με τον Martin Birch στην παραγωγή (τι ποιος είναι αυτός, Iron Maiden δεν έχεις ακούσει;) και οι μπάντες εναλλάσσονται κάθε βράδυ στην θέση του headliner. Και οι δύο μπάντες έχουν μάνατζερ τον Sandy Pearlman και έρχονταν σε σύγκρουση, με τους Sabbath να διαμαρτύρονται γιατί δεν είχαν ξαναπαίξει ποτέ για κανέναν support και τους Β.Ö.C να κρατούν πιο μετριοπαθή στάση, αναγνωρίζοντας ότι ήταν σε περιοδεία με μια από τις μπάντες που επηρεάστηκαν από αυτή. Κατά αυτούς θα έπαιζε headliner όποιος ήταν πιο δημοφιλής στην εκάστοτε πόλη.

6. Το “Some Enchanted Evening”  είναι από τα πιο σπουδαία live album όλων των εποχών, έχοντας πουλήσει πάνω από δύο εκατομμύρια και είναι το πρώτο σε πωλήσεις της μπάντας. Περιέχει μια ανατριχιαστική εκτέλεση του “Astronomy” που μπήκε στην ιστορία.

Το live ηχογραφήθηκε σε διάφορες πόλεις σε Αμερική και Αγγλία και το εξώφυλλο με τον Χάρο να ιππεύει είναι από τα πιο τρομακτικά και γοητευτικά όλων των εποχών

7. Οι εκτελεστικές ικανότητες του Buck Dharma. Ναι, είναι μια κατηγορία μόνος του. Λατρεύω προσωπικά τους κιθαρίστες με ξεχωριστό ήχο και με φαντασία στο παίξιμό τους. Να λέω «μα που το σκέφτηκε αυτό και πως τον πετυχαίνει αυτόν τον ήχο;». Μοναδικά άνετος στις ζωντανές εμφανίσεις, ανέκαθεν άνοιγε άλλες πίστες του ήχου με το εκφραστικό και γεμάτο χάρη παίξιμό του. Δεν τελειώνει μόνο εκεί. Η πιο γλυκιά φωνή του ανέκαθεν συμπλήρωνε την πιο κοφτερή του Eric Bloom (άλλη φωνάρα) και είναι υπεύθυνος για τα τρία χαρακτηριστικά τραγούδια που αναφέραμε πιο πάνω. Από τους λόγους που αποκαλώ την μπάντα ως την πιο έξυπνη όλων των εποχών (στην μουσική της).

8. Από τις πρώτες μπάντες που έβαλαν το umlaut στον τίτλο τους καθώς και από τις πρώτες που χρησιμοποίησαν τα laser σε show. Κατά την διάρκεια της περιοδείας του “Agents Of Fortune”, έχοντας και αρκετό μπάτζετ πλέον, φημολογείται ότι μέχρι και κυβερνητικοί πράκτορες έρχονταν να διερευνήσουν τι γίνεται στα show τους γιατί πολλοί είχαν παραπονεθεί για προσωρινή τύφλωση! 

9. Οι συνεργασίες με την Patti Smith (κάποτε αμόρε του Allen Lanier, φωτό). Η ίδια συμμετέχει στο ντουέτο με τον Joe Bouchard στα φωνητικά του συγκλονιστικού “Revenge of Vera Gemini” και έχει γράψει πολλούς στίχους σε κλασικές κομματάρες όπως τα “Baby Ice Down”, “Career of Evil”,  “Fire of Unknown Origin”, “Shooting Shark”.

 

10. Στο “Secret Treaties”  (κατά πολλούς fans ο καλύτερος της μπάντας) έχουμε το καλύτερο groove που έχει παικτεί ποτέ (δεν γίνεται να μην κουνήσεις έστω και το μικρό δάκτυλό σου από το 4.14 και μετά στο “Dominance & Submission”) και την διάδα που κλείνει τον δίσκο “Flaming Telepaths”, “Astronomy” που όσες φορές και να την ακούσεις προκαλεί την ίδια ανατριχίλα. Να είναι καλά και οι Metallica που διασκεύσαν το δεύτερο και τους μάθαμε περισσότερο. Επίσης η διασκευή στο “Born To Be Wild” που περιέχεται σαν B Side στο remaster για μένα είναι καλύτερη από το πρωτότυπο.

 

 Και ο τελευταίος λόγος;

11. Αλήθεια πως γίνεται μια μπάντα που έχει πουλήσει 24 εκατομμύρια να είναι τόσο υποτιμημένη; Δεν είναι συναρπαστικό;

 Με χαρά και έντονη ανυπομονησία τους περιμένουμε ξανά, ειδικά εμείς που δεν τους είδαμε τα 2008 και 2009. Όλοι έχουν να λένε ότι η μπάντα δεν έχει χάσει καθόλου την μαγεία των 70’ς και το συναρπαστικό υπόβαθρο ιστορίας που κουβαλάει μαζί της και ελπίζουμε να δούμε δύο αξέχαστες ζωντανές εμφανίσεις τους, ακόμη και αν είναι μόνο οι Eric Bloom, Donald Roeser, ακόμη και αν στο set δεν θα ακούσουμε κομμάτια που θέλουμε!

6 και 7 Φλεβάρη θα έχουμε Cities on flame with ROCK N’ ROLL!

Γιατί να μη καλέσουμε εμείς μια απεργία;

     Όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Σαν Κράτος, σαν Κοινωνία, σαν Άνθρωποι. Μόλις πριν από λίγες μέρες δολοφονήθηκαν 12 άνθρωποι στο Φαρμακονήσι και η κοινωνία μένει αμέτοχη. Το προσπερνάει. Σε μια μη προβληματική κοινωνία θα συνέβαιναν 2 πράγματα: 1)Είτε θα καλούνταν ενώπιον της δικαιοσύνης οι λιμενικοί που δολοφόνησαν τους μετανάστες στο Φαρμακονήσι, ο Υπουργός Ναυτιλίας και όλοι όσοι έχουν κάνει ρατσιστικές δηλώσεις επί του θέματος (Δένδιας,Βούλτεψη κλπ.) είτε 2) Οι πολίτες θα ξεσηκώνονταν, οργανωμένα, εναντίον όλης αυτής της κατάστασης. Στην Ελλάδα όμως, πέρα από ορισμένες ομάδες που κινητοποιούνται πάντα σε τέτοια θέματα, δεν κουνιέται φύλλο. Είμαστε τόσο αναίσθητοι;

     Το Ελληνικό Κράτος επιδίδεται συνέχεια σε πολιτικές δολοφονίες. Από αυτή του Παύλου Φύσσα τον περασμένο Σεπτέμβριο ως αυτή της μικρής Σάρας τον περασμένο Δεκέμβριο. Στη πρώτη περίπτωση, άνοιξε ορθάνοιχτα τη πόρτα στο φασισμό και του έδωσε τη δυνατότητα να δολοφονεί όποιον είναι διαφορετικός, ενώ στη δεύτερη περίπτωση εξαθλίωσε μια μητέρα να ανάψει το μαγκάλι για να ζεστάνει την κόρη της, αφού το Ελληνικό Κράτος δεν της παρείχε τίποτα έτσι ώστε να μην πεθάνει από το κρύο. Και αν κάποιος χαρακτήριζε αυτές τις περιπτώσεις ως "μεμονωμένες", ας πάμε να δούμε λίγο τι εξαθλίωση προσφέρει το Ελληνικό Κράτος στους πολίτες του: 1)3.000.000 άνθρωποι είναι ανασφάλιστοι χωρίς ιατρικοφαρμακευτική κάλυψη, 2) Η επίσημη ανεργία στο τρίτο τρίμηνο του 2013 ανήλθε στο 27% ενώ για τους νέους ήταν στο 57% (χωρίς να υπολογίζουμε όσους εργάζονται μαύρα, χωρίς ένσημα) 3) Το 31% των Ελλήνων πολιτών είναι αντιμέτωποι με τη φτώχεια. 4) Το 40 % των Ελλήνων πολιτών είναι αντιμέτωπο με χρέη προς τις τράπεζες και την εφορία και κίνδυνο για έξωση από την πρώτη κατοικία, 5) Το ποσοστό των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 17% από το 2010 και μετά, 6) Ξεπουλιούνται κερδοφόρες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί σε ιδιώτες (ΔΕΗ,ΟΠΑΠ κλπ.) Χρειάζονται κι άλλα; Κι όμως, γιατί είμαστε τόσο απαθείς; Τι περιμένουμε;

     Αν και δεν μου αρέσει να γενικεύω, η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει μάθει να μένει μόνο στα μεγάλα λόγια. Για παράδειγμα, βρίζει συνέχεια τους πολιτικούς, αλλά όταν έρχεται η ώρα των εκλογών, πάει και ψηφίζει τους ίδιους και τους ίδιους. Φωνάζει συνέχεια ότι ο κόσμος πρέπει να κατέβει στους δρόμους, αλλά όταν έρχεται εκείνη τη στιγμή, προτιμά να μείνει σπίτι του ή να πάει στη δουλίτσα του για να μη χάσει το μεροκάματό του, μη βλέποντας ότι αν δεν εξεγερθεί θα χάσει πολλά παραπάνω. Αλλά και στον αριστερό και στον αντιεξουσιαστικό χώρο παρατηρούνται φαινόμενα καθίζησης. Περιμένουν πάντα πότε θα κάνει κάλεσμα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ για γενική απεργία για να αρχίζουν να καλούν και οι ίδιοι για απεργία. Πρέπει δηλαδή να περιμένουμε τις ξεπουλημένες ηγεσίες των εργατοπατέρων μπας και φιλοτιμηθούν να καλέσουν καμιά απεργία για να κατέβουμε στους δρόμους; Πρέπει επίσης να γίνει κάτι ακραίο για να κατέβουμε στους δρόμους (π.χ δολοφονία Φύσσα,δολοφονία στο Φαρμακονήσι κλπ.); Δε συμβαίνουν τόσα ακραία στη καθημερινότητά μας;

     Eπειδή δε θέλω να βγάλω την ουρά μου απ'έξω, όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι για το χάλι της χώρας. Αυτό λοιπόν που έχω να προτείνω, είναι το εξής: Αντί να περιμένουμε να καλεστεί απεργία από τους εργατοπατέρες ή να γίνει κάτι ακραίο, να καλέσουμε εμείς οι ίδιοι μια πορεία. Πώς θα γίνει αυτό; Πολύ απλά, αν εμείς οι ίδιοι προωθήσουμε αυτόν τον σκοπό σε όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Σε φίλους και γνωστούς, στους εργασιακούς μας χώρους, στις δημόσιες υπηρεσίες και γενικότερα σε όλους τους ανθρώπους. Στην εποχή που ζούμε, η διάχυση της πληροφορίας είναι πολύ εύκολη. Κινητοποίηση μέσα από τα social media, αφισοκολλήσεις στους δρόμους, συνελεύσεις και καταλήψεις σε εργασιακούς χώρους και στα πανεπιστήμια. Αρκεί να το αγκαλιάσουν άτομα και ομάδες που είναι δραστήριες και μετά θα κινητοποιηθούν και οι πιο διστακτικοί. Αντί να γίνονται μεμονωμένα πορείες για ένα συγκεκριμένο σκοπό (π.χ Σκουριές, Στρατούλης κ.α, που είναι πολύ χρήσιμες και εννοείται πρέπει να τις στηρίζουμε), να γίνει μια γενική απεργία που θα καλύπτει το σύνολο του ελληνικού λαού, έτσι ώστε κανείς να μη μπορεί να πει ότι δεν τον αφορά αυτή η πορεία.

    Πρακτικά, πώς μπορεί να οργανωθεί αυτό; Αν δώσουμε χρονικό περιθώριο ενός μήνα( για παράδειγμα η 12/03/2013 είναι μια καλή ημερομηνία), έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει καλύτερη οργάνωση από όλους μας. Αν μέσα σε αυτό το διάστημα γίνει συστηματική δράση και προετοιμασία που θα γιγαντώνει αυτή τη κίνηση. Αν ο καθένας το προωθεί με κάθε τρόπο καθημερινά, έτσι ώστε να αναγκάζει τους πάντες να τον ακούσουν. Και φυσικά, αν υπάρξει σύμπλευση απόψεων μεταξύ ομάδων που έχουν πολλά κοινά αλλά και πολλές διαφορές. Πρέπει να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται. Δε ξέρω αν η δική μου είναι η σωστή, αλλά τουλάχιστον την πρότεινα. Ξέρω ότι όλα τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται ουτοπικά, αλλά για αυτή τη γαμημένη την ουτοπία δεν παλεύουμε;

Ο Θίασος μέσα από τη δική μου οπτική

                       

      ( Ο θίασος παρουσιάζει την Γκόλφω μπροστά στους Άγγλους στρατιώτες - Φθινόπωρο 1944)


     Στις 24 Ιανουαρίου 2012 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος τραυματίζεται πολύ σοβαρά από διερχόμενη μοτοσικλέτα στο διάλειμμα των γυρισμάτων της ταινίας του "Η άλλη Θάλασσα" και το ίδιο βράδυ αφήνει την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Φαλήρου. Εκείνη τη μέρα, ο ελληνικός αλλά και ο παγκόσμιος κινηματογράφος έχασαν έναν δημιουργό, του οποίου το κενό δεν πρόκειται να καλυφθεί. Ο σκηνοθέτης που έβαλε την Ελλάδα στο παγκόσμιο χάρτη του σινεμά μέσα από τις ταινίες του δεν είναι πια κοντά μας. Αμέτρητες διακρίσεις, με κορυφαία τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία "Μια Αιωνιότητα και Μια μέρα", ενώ όλες σχεδόν οι ταινίες του έχουν προβληθεί και βραβευτεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου.

    Ωστόσο, η ταινία που άλλαξε τον ρου του ελληνικού κινηματογράφου, καθιστώντας τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο ως τον κορυφαίο Έλληνα δημιουργό και έναν από τους σημαντικότερους της εποχής του, είναι ο Θίασος, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1975. Τα γυρίσματα της ταινίας είχαν ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της Χούντας κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Ο Αγγελόπουλος, προκειμένου να πάρει την έγκριση για τα γυρίσματα, υπέβαλλε στον Ζουρνατζή, τον αρμόδιο υπουργό του Μαρκεζίνη, ένα ασαφές σενάριο σχετικά με το μύθο των Ατρειδών. Τα γυρίσματα θα ξεκινούσαν το φθινόπωρο του 1973, όμως ο Αγγελόπουλος συμμετέχει στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και γλιτώνει την εξορία, αφού κατάφερε να κρυφτεί σε μια οικοδομή πριν τον συλλάβουν. Τα γυρίσματα ξεκινάνε όταν στην εξουσία βρίσκεται ο Ιωαννίδης και ολοκληρώνονται το 1974. Η κυβέρνηση του Καραμανλή δεν επιτρέπει στην ταινία να προβληθεί στις Κάννες, με το επιχείρημα ότι η ταινία είναι μονόπλευρη και αριστερή και προσβάλει τον στρατηγό Παπάγο. Παρόλα αυτά, η ταινία προβλήθηκε στο "Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών", κερδίζοντας το Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (Fipresci) και "αναγκάζοντας τον Γερμανό σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζογκ να ανέβει στη σκηνή και να φιλήσει τα πόδια του Θόδωρου Αγγελόπουλου!

     Η ταινία "Ο Θίασος" αποτελεί το δεύτερο μέρος της "Τριλογίας της Ιστορίας" του Αγγελόπουλου, που ξεκίνησε με τις "Μέρες του '36" (1972) και ολοκληρώθηκε με την ταινία "Οι Κυνηγοί" (1977). Η ταινία παρακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 ως το 1952. Ο θίασος ανεβάζει το βουκολικό δράμα του Περεσιάδη "Γκόλφω, η βοσκοπούλα", ενώ παράλληλα παρακολουθούμε και την ιδιωτική ζωή των μελών του θιάσου. Μέσα από τις περιπέτειες των μελών, παρακολουθούμε την κοινωνικο-πολιτική κατάσταση της Ελλάδας αυτά τα 13 χρόνια. Από τις τελευταίες μέρες του Μεταξά, την έναρξη του πολέμου και την ιταλική εισβολή, τη ναζιστική κατοχή και την απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και τον εμφύλιο πόλεμο ως την ήττα της αριστεράς και τις εκλογές του 1952. Οι ήρωες της ταινίας, δηλαδή η Ηλέκτρα, ο Ορέστης, ο Αγαμέμνονας, η Κλυταιμνήστρα, ο Πυλάδης, ο Αιγίσθος, η Χρυσόθεμη σχετίζονται επίσης με τον μύθο των Ατρειδών και βλέπουμε πώς και οι ίδιοι δρουν μέσα στα γεγονότα που συμβαίνουν στον ελληνικό χώρο.

   

( Ο θίασος στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγίου - Φθινόπωρο 1939 )

     Ας ξεκινήσουμε όμως με την ανάλυση της ταινίας. Βρισκόμαστε στο Νοέμβριο του 1952 σε ένα μικρό επαρχιακό σιδηροδρομικό σταθμό. Από τη φωνή του ακορντεονίστα σε voice over πληροφορούμαστε ότι βρισκόμαστε στο Αίγιο και ότι ο θίασος έχει ξαναβρεθεί εκεί στο παρελθόν. Στη συνέχεια, καθώς ο θίασος περιφέρεται στη πόλη, ακούγεται μια φωνή μακρινή από μεγάφωνο να προπαγανδίζει τον στρατηγό Παπάγο, ενώ κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν παντού εικόνες του στρατηγού. Με ένα κατ στη κίνηση, μεταφερόμαστε στο 1939, όπου ο θίασος, με τις βαλίτσες ανά χείρας, περπατάει στη μέση μιας μικρής επαρχιακής πλατείας. 

     Αυτές οι σκηνές είναι χαρακτηριστικές του τρόπου με τον οποίο ο Αγγελόπουλος θα χειριστεί τις χωρικές και χρονικές σχέσεις καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ο Αγγελόπουλος καδράρει τοπία, τα οποία είναι ενσταλλαγμένα στη καθημερινότητα των ηρώων του. Καφενεία, πλατείες, δρομάκια, όλα έχουν ένα ρόλο και ένα σκοπό μέσα στο έργο. Ο χώρος συνδέεται πάντα με το χρόνο της πλοκής, αλλά όχι μέσα από μια ευθύγραμμη αφήγηση, αλλά μέσα από διάφορες μεταβολές του χρόνου, οι οποίες ξεδιαλύνονται μόνο μέσα από τη κοινή αντιμετώπιση του χώρου και του χρόνου ως μια κοινή αλληλουχία, όπου ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει την ιστορική περίοδο την οποία καλύπτει η ταινία σε κάθε στιγμή. Ο Αγγελόπουλος σπάζει την ενότητα του χρόνου μέσα στην ίδια την σεκάνς, κάνοντας ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη για συνεχή παρατήρηση από το θεατή της δράσης που εξελίσσεται. Για παράδειγμα, ενώ στην αρχική σκηνή ακούμε από ένα μεγάφωνο μια φωνή να προπαγανδίζει τον στρατηγό Παπάγο, στην επόμενη σκηνή ακούμε έναν ντελάλη να αναγγέλλει την άφιξη του υπουργού προπαγάνδας του Γ' Ραιχ Γκέμπελς στη πόλη. Στο κλασσικό κινηματογράφο, κάθε σκηνή αγκιστρώνεται η μια από την άλλη. Ένα συμβάν στο τέλος μιας σκηνής λειτουργεί ως αίτιο που οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, δηλαδή στο συμβάν με το οποίο ξεκινάει η επόμενη σκηνή. Ωστόσο, στον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου δεν υπάρχει ένα ενιαίο συνεχές, καθώς κάθε σεκάνς έχει τη δική της δυναμική, ενώ τα χρονικά άλματα στον χρόνο συνήθως έχουν μια εσωτερική συνοχή, μια εσωτερική σύνδεση, η οποία γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από τη διαλεκτική αντιμετώπιση της ιστορίας.

     Όπως δηλώνει ο Ταρκόφσκι: "Ο σκηνοθέτης την προσωπικότητα του τη φανερώνει κυρίως στην αίσθηση του χρόνου, στο ρυθμό. Ο ρυθμός χρωματίζει ένα έργο με σημεία ύφους. Δε μπορεί να τον επινοήσει κανείς, να τον συνθέσει πάνω σε μιαν αυθαίρετη, θεωρητική βάση, γιατί γεννιέται αυθόρμητα, καθώς ανταποκρίνεται στην εσωτερική εμπειρία του σκηνοθέτη, στη δική του «αναζήτηση του χρόνου». Πιστεύω ότι ο χρόνο σε ένα πλάνο πρέπει να κυλά ανεξάρτητα και απρόσκοπτα, οπότε και οι ιδέες του δημιουργού θα βρουν τη θέση τους χωρίς φασαρία, σύγχυση και βιασύνη". Ο Αγγελόπουλος με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την έννοια του χρόνου και του ρυθμού, καταφέρνει με τα αργά, μακρόσυρτα του πλάνα να θέσει μια άλλη αίσθηση του χρόνου, κάνοντάς το σήμα κατατεθέν του σε ολόκληρο το έργο του.

     Κάθε σεκάνς που παρακολουθούμε μας τοποθετεί μέσα σε μια κατάσταση τόσο ιστορική όσο και προσωπική. Ο άνθρωπος σε κάθε στιγμή μαθαίνει κάτι και μέσω αυτού αλλάζει. Στη σκηνή του φθινοπώρου του 1939, μας δίνεται ξεκάθαρα ο μύθος του οίκου των Ατρειδών. Η Ηλέκτρα βλέπει τη μητέρα της, την Κλυταιμνήστρα, να κάνει έρωτα με τον Αιγίσθο. Την επόμενη μέρα, κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι αστυνομικοί κυνηγούν για να συλλάβουν τον Πυλάδη, τον οποίο τον έχει καρφώσει ο Αιγίσθος στους αστυνομικούς για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις. Το μοτίβο της ανολοκλήρωτης παράστασης θα επανέλθει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας. Είναι σημαντικό να ορίσουμε ότι το σενάριο του Αγγελόπουλου είναι δομημένο σε τρία επίπεδα ανάγνωσης, τα οποία μας παρουσιάζονται μέσα στο πρώτο μισάωρο της ταινίας. Στο πρώτο βλέπουμε την ιστορία ενός περιπλανώμενου θιάσου στη προ και μετά κατοχική Ελλάδα. Στο δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης βλέπουμε τις σχέσεις των θεατρίνων που παραπέμπουν στο μύθο των Ατρειδών, ενώ σε ένα τρίτο επίπεδο ανάγνωσης βλέπουμε την εικόνα της Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια, τόσο στο πολιτικό όσο και στο κοινωνικό τομέα. Το σενάριο είναι επίσης και μια απολύτως προσωπική ματιά του δημιουργού πάνω στα γεγονότα που περιγράφει. 

     Ο Αγγελόπουλος, σαφώς επηρεασμένος από το Μπρεχτικό θέατρο, θα αποδεσμευτεί απόλυτα και ριζικά από τη τρίπρακτη αριστοτελική δομή. Θα δημιουργήσει τις περίφημες plan-sequence, δηλαδή το πλάνο-σεκάνς, όπου κάθε σεκάνς είναι ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες και έχει τη δική της δυναμική. Ο Αγγελόπουλος δε συμπαρασύρει το θεατή στη σκηνική δράση, αλλά αντίθετα, κάνει το θεατή παρατηρητή ξυπνώντας την πνευματική του δραστηριότητα, θέτοντάς τον αντιμέτωπο με τις εικόνες που του παρουσιάζονται. Ο θεατής τοποθετείται απέναντι στην ιστορία και μέσω των συναισθημάτων που του παρουσιάζονται, ωθείται στην συνειδητοποίηση. Εισάγει τη συστηματική χρήση των συμβόλων, των αλληγοριών και των αλληγοριών, ενώ για πρώτη φορά εισάγεται η χρήση μονολόγων στον ελληνικό κινηματογράφο.

                               ( Ο Αγαμέμνονας στο τραίνο μονολογεί - 28η Οκτωβρίου 1940 )

     Ο πρώτος μονόλογος στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Αγαμέμνονας κοιτάζει ευθεία στην κάμερα και διηγείται τη Μικρασιατική Καταστροφή, την άφιξη του στην Ελλάδα και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη νέα χώρα. Οι συγκρίσεις με τον μύθο του Αγαμέμνονα ξεκάθαρες. Ο Αγαμέμνονας μετά τον Τρωικό πόλεμο νιώθει ξένος όταν επιστρέφει στη πατρίδα του, ενώ στο τέλος θα δολοφονηθεί από τη γυναίκα του την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της, κάτι που θα γίνει στη συνέχεια της ταινίας, όταν ο Αιγίσθος θα καταδώσει στους Γερμανούς κατακτητές τον Αγαμέμνονα ως τον άνθρωπο που βοήθησε τον Άγγλο συνεργάτη των ανταρτών. Όλα αυτά συμβαίνουν τον χειμώνα του 1942. Πριν την εκτέλεση του Αγαμέμνονα από τους Γερμανούς στρατιώτες, είχε ήδη υπάρξει και άλλη διακοπή του θεατρικού έργου, όταν τη νύχτα της 28ης Οκτωβρίου 1940 η παράσταση σταμάτησε επειδή ακούστηκαν βομβαρδισμοί σε κοντινή απόσταση. 

    

                         ( Ο Θίασος τραγουδάει το "Γιαξεμπορέ" πριν μπει σε ένα χωριό - Αρχές 1944 )

     Το μοτίβο της ανολοκλήρωτης παράστασης επανέρχεται συνέχεια μέσα στη ταινία. Αυτό το μοτίβο, όμως, δεν αναφέρεται μόνο στις παραστάσεις που πραγματοποιούνται μπροστά στο κοινό, αλλά όταν ακόμα και οι ίδιοι ηθοποιοί κάνουν πρόβα, όπως για παράδειγμα, όταν φτάνουν σε ένα χωριό και αντικρίζουν τα πτώματα δύο ανταρτών σε ένα δέντρο. Επιπλέον, η παράσταση δε χρειάζεται να είναι προγραμματισμένη, όπως για παράδειγμα, όταν βρίσκονται στη παραλία και τους σταματάνε μερικοί Άγγλοι στρατιώτες, ζητώντας τους να τους παίξουν το έργο. Στη συνέχεια, θα γίνουν οι ίδιοι οι Εγγλέζοι μέρος του θιάσου και θα αρχίσουν να χορεύουν, έως ότου ακουστεί ένας πυροβολισμός και αναγκαστούν να πάρουν τα όπλα τους. Το ίδιο μοτίβο, όταν σε μια παράσταση μετά το τέλος της Κατοχής, ο Ορέστης, ο οποίος ήταν αντάρτης στα βουνά, επιστρέφει για να πάρει την εκδίκηση του, σκοτώνοντας τη μητέρα του και τον εραστή της κατά τη διάρκεια μιας παράστασης, όπου το κοινό, μην έχοντας αντιληφθεί ότι πρόκειται για κανονικούς θανάτους, ξεσπάει σε χειροκροτήματα. Βλέπουμε, επομένως, για άλλη μια φορά τον Αγγελόπουλο να κάνει χρήση των αλληγοριών αλλά και της ειρωνείας.

     Έχουμε ήδη αναφερθεί στο μονόλογο του Αγαμέμνονα, ενώ σειρά στην εξέλιξη της ταινίας έχει αυτός της Ηλέκτρας. Οι μονόλογοι έχουν και αυτοί μια συνέχεια μέσα στην ιστορία, γιατί εξετάζουν 3 διαφορετικές ιστορικές στιγμές: του Αγαμέμνονα περιγράφει τη Μικρασιατική Καταστροφή, της Ηλέκτρας περιγράφει τα γεγονότα του φθινοπώρου του '44 που οδήγησαν στα Δεκεμβριανά, ενώ ο τρίτος μονόλογος του Πυλάδη αναφέρεται στην Μακρόνησο και στην οριστική ήττα των αριστερών δυνάμεων. Άλλη μια επιρροή του Αγγελόπουλου από το θέατρο είναι ο τρόπος με τον οποίο αναπαριστά τον χώρο μέσα στο έργο του. Όχι μόνο στις σκηνές στις οποίες πραγματοποιείται θεατρική παράσταση, αλλά και στις διάφορες άλλες σκηνές, η κάμερα μένει σε απόσταση με πολύ γενικά και γενικά πλάνα, κάτι που θυμίζει θέατρο, όπου υπάρχει η απόσταση μεταξύ του θεατή και του ηθοποιού, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον θεατή να εξετάσει καλύτερα τον σκηνικό χώρο που του παρουσιάζεται και να επικεντρώσει την προσοχή του όπου αυτός επιθυμεί.

( Οι δεξιοί χορεύουν μεταξύ τους στο νυχτερινό κέντρο - Πρωτοχρονιά 1946 )

     Ο Θίασος, πέρα απ'όλες τις πρωτοπορίες που έφερε σε αφήγηση και δομή, δημιουργεί μια καινούρια σχέση ανάμεσα στον κινηματογράφο και στη μουσική. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη μουσική και την μουσική επιμέλεια, χρησιμοποίησε πάνω από τριάντα τραγούδια και ορχηστρικά, τα οποία διαφέρουν ως προς τη μορφή και το περιεχόμενό τους. Από ελαφρολαϊκά και δημοτικά και ρεμπέτικα, ως εμβατήρια στρατιωτικά αλλά και αντάρτικα τραγούδια, ενώ στη ταινία ακούγεται μέχρι και swing! Σύμφωνα με τον ίδιο τον Κηλαηδόνη:" Κάθε ένα(τραγούδι) διαλέχτηκε με κριτήρια του κατά πόσο το τραγούδι αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως σύμβολο του είδους που ανήκει και της κατάστασης που εκφράζει". Χαρακτηριστικό μοτίβο εξάλλου της ταινίας, είναι το τραγούδι "Γιαξεμπόρε", το οποίο λειτουργεί ως επιθεωρησιακός πρόλογος για να προσελκύσει τους θεατές να έλθουν να παρακολουθήσουν την παράσταση. Το"Γιαξεμπόρε" ήταν ένας ιταλικός χαιρετισμός που απηύθυναν οι πρώτοι κωμικοί και ηθοποιοί του βαριετέ στην Ελλάδα και σημαίνει "Γεια σου αμόρε".

     Η παραλλαγή των τραγουδιών γίνεται πάρα πολύ έντονη στη σκηνή στο πλάνο-σεκάνς της Πρωτοχρονιάς του 1946, όπου στο ίδιο νυχτερινό κέντρο θα βρεθεί μια παρέα αριστερών από τη μια μεριά και από την άλλη μια παρέα χιτών,δοσίλογων και βασιλόφρονων. Η σκηνή εισάγεται βλέποντας την Ηλέκτρα να μπαίνει στο κέντρο και να πηγαίνει κοντά στην ορχήστρα. Από εκεί μας δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τη σκηνή κατευθύνοντας το βλέμμα μας πότε στη μία πλευρά και πότε στην άλλη. Έτσι βλέπουμε πώς αντιπαρατίθενται σε μία μόνο σκηνή τραγούδια που ξεκινάνε από το ελαφρολαϊκά και καταλήγουν σε εμβατήρια υπέρ των Άγγλων και του βασιλιά και από την άλλη μεριά αντάρτικα και κομμουνιστικά τραγούδια και κοροϊδία των δεξιών. Ο «αρχηγός» των δεξιών, χωρίς να μπορεί να ανεχτεί την όλη κατάσταση, πυροβολεί στον αέρα για να επιβληθεί, την ώρα που όλοι οι αριστεροί είναι άοπλοι, με αποτέλεσμα να φύγουν από το κέντρο. Η σκηνή κλείνει με τους χίτες να χορεύουν μαζί και στη συνέχεια να βγαίνουν μεθυσμένοι στο δρόμο. Για άλλη μια φορά ο Αγγελόπουλος παίρνει θέση στην εξέλιξη της ιστορίας, ειρωνευόμενος τους χίτες που αναγκάζονται να χορέψουν μεταξύ τους, αφού δεν υπάρχουν γυναίκες να χορέψουν μαζί τους. Αξίζει, τέλος, να τονίσουμε ότι ο Αγγελόπουλος κάνει μια χρονική μετάβαση μέσα στην ίδια τη σεκάνς, όπως είχε κάνει και πιο πριν.

( Η Ηλέκτρα κοιτάζει το άψυχο σώμα του Ορέστη - 1951 )

     Ο Πυλάδης δε γλυτώνει ούτε αυτός από τις επιλογές του. Εξορία, βασανιστήρια και στο τέλος εξαναγκάζεται να υπογράψει τη δήλωση μετανοίας. Η ήττα έχει επέλθει οριστικά. Μόνο ο γιος της Χρυσοθέμης θα δείξει ότι υπάρχει ελπίδα για αντίσταση. Αυτό συμβαίνει όταν αντιδρά στο γάμο της μητέρας του με τον Αμερικάνο λοχία παίρνοντας μαζί του το λευκό τραπεζομάντιλο, ρίχνοντας κάτω πιάτα και ποτήρια και κατευθυνόμενος προς τη θάλασσα. Το τραπεζομάντιλο, ως μια λευκή κηλίδα πάνω στην άμμο, σέρνεται σαν νικημένη σημαία.

     1951. Η Ηλέκτρα αντικρίζει το άψυχο κορμί του αγαπημένου της αδερφού Ορέστη. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό. Η εκτέλεση έγινε στο άψε-σβήσε. Η Ηλέκτρα ως τραγικό πρόσωπο απαγγέλλει τα λόγια της Γκόλφως: "Καλή σου μέρα Τάσο..." Η οριστική ήττα και σε προσωπικό επίπεδο πλέον. Στο τέλος η ταινία κλείνει όπως άρχισε, με την εμφάνιση του θιάσου το 1939 στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγίου.

     Ο Αγγελόπουλος, επηρεασμένος από τους μεγάλους σκηνοθέτες, όπως ο Γκοντάρ, ο Ταρκόφσκι, ο Γιάντσο κ.α. δημιουργεί μια ιστορική και πολιτική ταινία, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να δείχνει ξεκάθαρα τις θέσεις του. Αφήνει τις εικόνες και την αφήγηση να μιλήσουν για αυτόν και το καταφέρνει άψογα. Και για να κλείσουμε αυτό το άρθρο, θα κάνουμε πάλι μνεία στα λόγια του Ταρκόφσκι: « Αργά ή γρήγορα ο χρόνος δείχνει αμείλικτα την κενότητα κάθε έργου που δεν αποτελεί έκφραση προσωπικής κοσμοθεωρίας. Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι τρόπος διατύπωσης πληροφοριών, τρόπος που υπάρχει εξ αντικειμένου και απαιτεί κάποια επαγγελματική εξειδίκευση. Σε τελευταία ανάλυση είναι η ίδια η μορφή της εμπειρίας του καλλιτέχνη, ο μοναδικός και ολόδικός του τρόπος έκφραση.{...}Στον κινηματογράφο υπάρχει μόνο ένας τρόπος σκέψης: ο ποιητικός. Μόνο με την ποιητική προσέγγιση λύνεται καθετί ασυμφιλίωτο και παράδοξο, μόνο έτσι γίνεται ο κινηματογράφος επαρκής τρόπος έκφρασης των σκέψεων και των αισθημάτων του δημιουργού». Αν δεχτούμε αυτόν τον ορισμό του Ταρκόφσκι, τότε ο "Θίασος" όχι μόνο αποτελεί μια καλλιτεχνική δημιουργία που έχει αντέξει στο χρόνο, αλλά μάλιστα αγγίζει την Ποίηση στην οποία αναφέρεται ο Ταρκόφσκι.

Ο ΘΙΑΣΟΣ (1974-'75)

Βραβεία : --1975. Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Fipresci) στο Φεστιβάλ των Καννών. Βραβείο καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, Α' ανδρικού ρόλου (Βαγγέλης Καζάν), Α' γυναικείου ρόλου (Εύα Κοταμανίδου), Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. «Ειδικό βραβείο» στο Φεστιβάλ της Ταορμίνα. Βραβείο Interfilm στο Φόρουμ του Βερολίνου. Βραβείο Age d'Or (καλύτερη ταινία της χρονιάς), Βρυξέλλες.--1976. Βραβείο Figueira das Foss, Πορτογαλία.--1979. Βραβείο B.F.I. καλύτερης ταινίας της χρονιάς, Λονδίνο. Μέγα Βραβείο των Τεχνών, Ιαπωνία.«Καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1971-1980», από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ιταλίας. «44η καλύτερη ταινία στην Ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου», από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ: 1)http://enfantdelarage.wordpress.com/2012/06/04/%CE%BF-%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%821975-%CE%B8-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82/

2) http://toaromatoutragoudiou.blogspot.gr/2009/12/o.html

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 1) Θόδωρος Αγγελόπουλος «10 ¾», τόμος 1ος, εκδ. Αιγόκερως

                           2) Αντρέι Ταρκόφσκι, Σμιλεύοντας τον χρόνο, εκδ. Νεφέλη 

Μουσικές επιλογές του 2013

     Στα πλαίσια της εκπομπής "Μικρές και Μεγάλες Κουβέντες" που παρουσιάζω κάθε Σάββατο στον www.entasifm.org, αποφάσισα να παρουσιάζω τα τραγούδια που έπαιξα στις εκάστοτε εκπομπές, έτσι ώστε να μπορεί να τα βρει όποιος/α άκουσε την εκπομπή και του άρεσαν κάποια κομμάτια ή όποιοσδήποτε έχασε την εκπομπή και θέλει να δει τι έπαιξα κλπ. Έτσι λοιπόν, στην τελευταία εκπομπή για το 2013, έκανα μία ανασκόπηση σε τραγούδια που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2013 και θεωρώ ότι αξίζουν να τα ρίξετε μία ματιά ή για να τα λέμε σωστά, ένα άκουσμα. Μουσικές επιλογές που επεκτείνονται από indie εως progressive rock, metal και πολλά άλλα. Τα τραγούδια δε βρίσκονται σε σειρά κατάταξης, αλλά στη σειρά με την οποία παίχτηκαν στην εκπομπή έτσι ώστε να παρουσιάζουν μια συνοχή τραγούδια τόσο ανομοιογενή. Στην αρχή παρουσιάζεται ο τίτλος του τραγουδιού, μετά ο τραγουδιστής ή η μπάντα και στο τέλος το άλμπουμ στα οποία βρίσκονται τα τραγούδια.

     Τα τραγούδια που ξεχώρισα για το 2013 είναι:

1) The stars (are out tonight) - David Bowie από τον δίσκο "The next day"
2) Anthem for a lost cause - Manic Street Preachers από τον δίσκο "Rewind the film"
3) Mermaids - Nick Cave & The Bad Seeds από τον δίσκο "Push the sky away"
4) The string of everything - Mariam The Believer από τον δίσκο "The string of (the subliminal kid)
5) Do I wanna know - Arctic Monkeys από τον δίσκο "ΑΜ"
6) Ι hear colors - The Black Angels από τον δίσκο "Indigo Meadow"
7) If I head a tail - Queens of the stone age από τον δίσκο "Like Clockwerk"
8) Gone cold - Clutch από τον δίσκο "Earth Rocker"
9) Cut me some slack - Dave Grohl, Paul McCartney από τον δίσκο του Dave Grohl "Sound city: Real to Reel"
10) Judge Jury and executioner - Atoms for peace από τον δίσκο "AMOK"
11) Reflektor - Arcade Fire από τον δίσκο "Reflektor"
12) Brennistein - Sigur Ros από τον δίσκο "Kveikur"
13) The pin drop - Steven Wilson από τον δίσκο "The Raven that refused to sing (And other stories)
14) God is Dead? - Black Sabbath από τον δίσκο "13"
15) Hail to the King - Avenged Sevenfold από τον δίσκο "Hail to the King"
16) Paradise - Monster Magnet από τον δίσκο "Last Patrol"

Ελπίζω να σας αρέσουν οι επιλογές μου και μπορείτε να σχολιάσετε ό,τι δε σας βρίσκει σύμφωνους! Καλές γιορτές και ευτυχισμένο το 2014!

Η ευχή μου για το 2014:Σπάστε τις τηλεοράσεις σας

     Δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι μου. Συνειδητά. Όταν κατάλαβα ότι δε μου προσφέρει απολύτως τίποτα, την αντικατέστησα με ένα παλιό πικάπ που είχα αραχνιασμένο στο πατρικό μου σπίτι και έκτοε είμαι πολύ χαρούμενος με αυτή μου την επιλογή. Αν χρειάζετε να ενημερωθώ για τα τελευταία νέα στην Ελλάδα και τον κόσμο, μπαίνω στο ίντερνετ και μαθαίνω τι συμβαίνει όπως ακριβώς συνέβη, όχι όπως παρουσιάζουν τα νέα τα ΜΜΕ ή όπως τα αποκαλώ εγώ ΜΜΠΠ (Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας και Παραπληροφόρησης). Ωστόσο, σε περίοδο εορτών και επειδή η επιστροφή στα πάτρια εδάφη είναι υποχρεωτική, αποφάσισα να ανοίξω το χαζοκούτι για να δω μπας και έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά εις μάτην. "Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν".

     Τι ακριβώς είδα στη τηλεόραση (όσο άντεξα να την αφήσω ανοιχτή); Πολλά και διάφορα: 1) Τον "αριστερό" Λαζόπουλο να τα λέει με το δεξιό φιλαράκι του Χατζηνικολάου και να μας ζητάει να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας. Το κορυφαίο, όμως, σε ολόκληρη την εκπομπή ήταν οι (καθόλου στημένες) ερωτήσεις που πραγματοποιούσαν στον Λαζόπουλο τα άτομα από το κοινό, που ήταν οι συνεργάτες του από το θέατρο!!! Ειδικά το σημείο που έλεγε ο ένας στον άλλον πόσο ταλαντούχος είναι και πόσο καλός καλλιτέχνης με συγκίνησε ειλικρινά!!!

     2) Είδα τον alternative hipster Antonis Kanakis να κάνει one man show! Ήταν και κάτι άλλοι κομπάρσοι από δίπλα, Ράδιο Αρβύλα νομίζω τους λέγανε, αλλά δε πολυμιλούσανε αυτοί! Ο Αντώνης Κανάκης για άλλη μια φορά, ίδιος και απαράλλαχτος και ας είχα να δω ένα χρόνο την εκπομπή του, μονοπωλούσε το ενδιαφέρον και προσπαθούσε να μας κάνει πιο ανθρώπινους, παρακαλώντας μας όλη την ώρα να στηρίξουμε το "Χαμόγελο του παιδιού" της Μαριάννας Βαρδινογιάννη! Έκανε επίσης και διαφήμιση και σε όποιον γνωστό του ήθελε, αλλά το ανεπανάληπτο της όλης υπόθεσης ήταν το γεγονός ότι παρουσίασε κανονικά στην εκπομπή την επίσημη σελίδα του εαυτού του στο facebook! Επαναλαμβάνω: ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK!!!

     3) Μετά τους Ράδιο Αρβύλα ήταν ο πιο σιχαμερός άνθρωπος που κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση, ο Θέμος Αναστασιάδης! Φυσικά και δεν είδα δευτερόλεπτο από την εκπομπή του, αλλά αυτός είναι ακόμα έξω και κάνει εκπομπές; Αυτός δεν ήταν κατηγορούμενος για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα μαύρου χρήματος; Αλλά ξέχασα, στην Ελλάδα βρισκόμαστε!

     Αφού είδα και απόειδα με το βράδυ της Δευτέρας, σκέφτηκα ότι άμα δω τηλεόραση το πρωί, ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα! Το ίδιο σκατά ήταν! Τι περιελάμβανε το πρόγραμμα; 4) Τον Πέτρο Κωστόπουλο να παρουσιάζει το "Χαμόγελο του Παιδιού" (ξανά το "Χαμόγελο του Παιδιού", λες και δεν υπάρχουν άλλες οργανώσεις) και να το παίζει καλός άνθρωπος και σωστός οικογενειάρχης! Αν θες να είσαι σωστός Πετράν, πλήρωσε τους εργαζομένους σου μπας και κάνουν και αυτοί καλές γιορτές! Αν και κανονικά θα έπρεπε να κάνεις τις γιορτές σου στη φυλακή, αλλά ξέχασα, στην Ελλάδα βρισκόμαστε! (βλέπε 3).

     5) Είδα τον Σεφερλή να δηλώνει σε πρωινάδικο ότι γελάει με τη μαγκιά του Νότη (αυτό για όσους θεωρούν τον Σεφερλή πετυχημένο σατιρικό δημιουργό, γελάνε οι πέτρες)! 6) Είπα να δω και "Δημόσια Τηλεόραση", απλά και μόνο για να δω την κατάντια της, κάτι που φυσικά και είδα! Στα 10 λεπτά που κατάφερα να αντέξω να δω μια ενημερωτική εκπομπή, ένας καθηγητής, Χημείας νομίζω αλλά δεν είμαι σίγουρος, ζητούσε από τους τηλεθεατές να μην ανάβουν τα τζάκια τους όταν υπάρχει αρκετή αιθαλομίχλη, γιατί δεν κάνει καλό στο περιβάλλον. Από αυτή τη δήλωση κατάλαβα 2 πράγματα: α) καθηγητής μας είπε κάτι που γνωρίζει και 5χρονο και β) αν εσύ είσαι φτωχός και κρυώνεις, τράβα ψόφα, δε θα μου βρωμίζεις εμένα την ατμόσφαιρα για να ζεστάνεις το κοκκαλάκι σου! Να είχες φράγκα να αγοράσεις πετρέλαιο, φτωχομπινέ!!!

     Ήξερα ότι η τηλεόραση είναι σκατά, δε σου λέω κάτι καινούριο, απλά με το νέο έτος που όλοι εύχονται κάτι, και εγώ θα ήθελα να ευχηθώ 2 πράγματα σε όλους: Υγεία πάνω απ'όλα και ΣΠΑΣΤΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΣΑΣ!!! Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε εκεί έξω και είναι κρίμα να χαραμίζεστε μπροστά από ένα κουτί! Καλές γιορτές!

     ΥΓ. 1 Ό,τι και να πει κανείς για τους Ατενίστας και το yarnbombing είναι ελάχιστο! Έκλαψαν οι σοβάδες από τα γέλια! Και το κορυφαίο είναι ότι το Athens Voice, O κλοόυν κλπ.(φιλελέδες δηλαδή), τους εκθειάζουν και τους προμοτάρουν απίστευτα, ενώ το υπόλοιπο σύμπαν γελάει μέχρι δακρύων!Επισυνάπτω άρθρο που διάβασα στο alfavita.gr που αναλύει το συγκεκριμένο θέμα.
http://www.alfavita.gr/apopsin/atenistas-%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B7#ixzz2oNO2TKEY

Επισυνάπτω και το άρθρο του Κλόουν, για να μη νιώθεις βλαχαδερό που δε ξέρεις τι σημαίνει το yarnbombing!!!http://www.o-klooun.com/gallery/yarnbombing-gkrafitades-me-velones#.Urlwh85VLkJ

     YΓ. 2 Η Αρετή Κετιμέ μοιάζει ακόμα με 8χρονο!Μεγάλωσε που να σε πάρει ο διάολος!ΌΛΟΙ ΓΕΡΝΑΜΕ!!!

Όταν η αστυνομική αυθαιρεσία χτυπάει κόκκινο ή πόσο "δημοκρατική" χώρα είμαστε

     Μου αρέσει να μιλάω για προσωπικές μου εμπειρίες και βιώματα γιατί έτσι νιώθω ότι γνωρίζω όλες τις πτυχές ενός γεγονότος και ότι μπορώ να τις αξιολογήσω καλύτερα. Έτσι λοιπόν, θα αναφερθώ στις χθεσινοβραδινές μου περιπέτειες που συνέβησαν έξω από το Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης.

     Όλα ξεκίνησαν όταν έφυγα από τη βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. στις 2 το βράδυ και γυρνούσα σπίτι μου με τα πόδια γιατί έχασα το νυχτερινό λεωφορείο(ίσως το μεγαλύτερο σφάλμα μου). Καθώς περπατούσα την Εγνατία με κατεύθυνση προς τα ανατολικά και λίγο έξω από το Πολυτεχνείο, ξαφνικά νιώθω από πίσω μου ένα αυτοκίνητο να σταματάει απότομα. Γυρίζω απότομα το κεφάλι και βλέπω 3 μπάτσους να μου φωνάζουν "Ψηλά τα χέρια"και αμέσως μετά "Έλα προς το περιπολικό με αργά βήματα και σηκωμένα τα χέρια".Πρώτη φορά στη ζώη μου(εκτός από το σεξ) μου είπε κάποιος να έχω σηκωμένα τα χέρια. Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή.

     Με το που πλησιάζω το περιπολικό, με διατάζουν να βάλω τα χέρια μου πάνω στο αμάξι και χωρίς να μου πουν τίποτα, ξεκινάνε να μου κάνουν σωματικό έλεγχο(επίσης για πρώτη φορά στη ζωή μου, εξαιρουμένων των αεροδρομίων φυσικά). Επίσης, ο δεύτερος μπάτσος μου ζητάει να του δώσω τη τσάντα μου(το 2ο σφάλμα μου, είχα τσάντα μαζί μου). Εκεί, και δε ντρέπομαι να το πω, φοβήθηκα. Φοβήθηκα πολύ. Ο λόγος; Γιατί ήμουν μόνος μου και ήταν 3. Θα μπορούσαν να βάλουν οτίδηποτε στη τσάντα μου για να με ενοχοποιήσουν. Όση ώρα έψαχνε ο μπάτσος την τσάντα μου (τουλάχιστον 2 λεπτά), είχα τα μάτια μου καρφωμένα πάνω του. Ευτυχώς δε βρήκε τίποτα ενοχοποιητικό, με εξαίρεση βιβλία και τετράδια που μάλλον δεν του έχουν χρειαστεί ποτέ στη ζωή του.

     Αλλά το χειρότερο έγινε αφού ήλεγξε ο ένας μπάτσος την τσάντα, ο δεύτερος μπάτσος που μου έκανε τον σωματικό έλεγχο( ο τρίτος ήταν απλά θεατής), μου ζητάει να βγάλω το μπουφάν μου για να με ξανατσεκάρει. Στις 2 το πρωί. Με 5 βαθμούς κελσίου, μπορεί και λιγότερο. Με άφησε έτσι για 1 περίπου λεπτό και αφού έγιναν όλα αυτά, τότε θυμήθηκαν να μου ζητήσουν τη ταυτότητα για να εξακριβώσουν τα στοιχεία μου και να τα ελέγξουν με το Κέντρο. Όσο περίμενα την εξακρίβωση, ρώτησα τον πρώτο μπάτσο γιατί γινόταν όλος αυτός ο έλεγχος. Μου απάντησε ότι "Αυτή είναι η δουλειά μας", και μετά με ρώτησε την οδό που μένω. Αφού τέλειωσε η εξακρίβωση και δεν εντόπισαν κάποιο τρομοκράτη, μου έδωσαν τη ταυτότητά μου, μου ευχήθηκαν καληνύχτα και έφυγαν.

     Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Ούτε ο πρώτος είμαι, ούτε ο τελευταίος που του συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Απλά θέλω να καταλήξω σε κάποια συμπεράσματα: 1) Αν κυκλοφορείς νύχτα με τα πόδια και δη έξω από το πανεπιστήμιο, τότε μάλλον είσαι εγκληματίας, 2) Αν κουβαλάς και τσάντα, τότε οι πιθανότητες αυξάνονται, 3) Αν είσαι μακρυμάλλης και με μούσια (γιατί έτσι είμαι) τότε οι μπάτσοι θεωρούν ότι έπιασαν λαβράκι.

    Πέρα όμως από το χιουμοριστικό, τα πράγματα είναι αρκετά σοβαρά. Τη παραμονή της 6ης Δεκεμβρίου κυκλοφορεί μπατσικό έξω από τα Πανεπιστήμια και σταματάει κάποιον που μοιάζει ύποπτος. Αν πανικοβαλλόμουν και άρχιζα να τρέχω, τι θα έκαναν; Θα με πυροβολούσαν; Και ο σωματικός έλεγχος και ο έλεγχος της τσάντας γιατί να γίνουν; Δεν τους αρκούσε να πάρουν απλά τη ταυτότητά μου, όπως έχουν κάνει τόσοι συνάδελφοί τους στο παρελθόν; Και γιατί εμένα; Από το απέναντι πεζοδρόμιο περπατούσαν 2 κοπέλες. Γιατί εμένα και όχι αυτές; Τελικά, πόσο "δημοκρατική" είμαστε ως χώρα όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά(και πραγματικά πιστεύω ότι αυτό που μου συνέβη δεν είναι τόσο ακραίο, γιατί έχουμε δει πολύ χειρότερα).

     Μπορώ να θέσω και άλλα πολλά ερωτήματα, αλλά θέλω να το κλείνω αυτό το άρθρο και η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι πάρα πολύ απλή. Οι μπάτσοι σε αυτή τη χώρα κάνουν ότι θέλουν. Έχουν ένα πιστόλι στο χέρι και την έχουν δει εξουσία. Προσπαθούν να σπάσουν τον τσαμπουκά σε όποιον είναι διαφορετικός με το να τον τρομάζουν. Δε θα τους περάσει. Σήμερα είναι η μέρα του Αλέξη. Έτσι κι αλλιώς θα κατέβαινα στη πορεία, αλλά πλέον βλέπω τελείως ξεκάθαρα ότι 5 χρόνια μετά, δεν έχει αλλάξει τίποτα, ίσα ίσα που τα πράγματα είναι χειρότερα. Ελπίζω να έχει κόσμο σήμερα η πορεία, για να τους δείξουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει! Καλή συνέχεια!

Για τη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στο Σύνταγμα

     Στις 30/11/2013 η Χρυσή Αυγή καλεί συγκέντρωση στο Σύνταγμα για να κάνει επίδειξη δύναμης και να ζητήσει την αποφυλάκιση των βουλευτών της που βρίσκονται στη φυλακή. Κρατούσαν ελληνικές σημαίες και πυρσούς για να δώσουν μεγαλύτερη ένταση και να δυναμιτίσουν το κλίμα. Παρόλα αυτά, και ενώ έκαναν λόγο για 50.000 άτομα στη συγκέντρωσή τους (ως γνωστοί απόγονοι του Γκέμπελς ξέρουν να παραποιούν την αλήθεια), η πραγματικότητα τους διέψευσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, αφού στην ουσία δεν υπήρχαν παραπάνω από 3.000 άτομα. Γιατί όμως, αν και είναι αστείο το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να μαζέψουν κόσμο στο πιο κεντρικό σημείο της χώρας, εμείς δεν πρέπει να εφησυχαζόμαστε;

     Δεν πρέπει να εφησυχαζόμαστε για διάφορους λόγους: 1) Ο πραγματικός πυρήνας της Χρυσής Αυγής, δηλαδή οι απόγονοι των ταγματασφαλιτών και οι νεοναζί δεν είναι πάνω από 10.000-20.000 σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας. Αυτό το νούμερο προκύπτει από το γεγονός ότι στις Ευρωεκλογές του 2009, τότε που η Χρυσή Αυγή δεν ήταν της μόδας, πήρε γύρω στις 20.000 ψήφους, ένα ποσοστό που αντιστοιχούσε στο 0,2 % του ελληνικού πληθυσμού. Με δεδομένο ότι αυτές τις ψήφους της πήρε σε όλη την Ελλάδα, είναι λογικό να μην είναι όλα τα σκληροπυρηνικά μέλη στην Αθήνα, αυτοί δηλαδή που κάνουν ό,τι λέει το κόμμα, και άρα ο αριθμός που μαζεύτηκε στη συγκέντρωση είναι κυρίως οι σκληροπυρηνικοί της Αθήνας και των γύρω περιοχών.

     2) Ναι,αλλά στις εκλογές του 2012 πήραν σχεδόν 440.000 ψήφους, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος. Που είναι όμως όλοι αυτοί που τους ψήφισαν; Είναι πολύ απλή η απάντηση. Αυτοί που τους ψήφισαν δεν έχουν κατεβεί και ούτε πρόκειται να κατέβουν σε πορεία στη ζωή τους. Είναι οι κλασσικοί Ελληναράδες που ποτέ τους δε νοιάστηκαν για τα προβλήματα του διπλανού τους, παρά μόνο για την πάρτη τους. Είναι οι Ελληναράδες που έτρεχαν πίσω από βουλευτές για να διοριστούν σε κάποια θέση και μόνο όταν η κατάσταση επιδεινώθηκε θυμήθηκαν να πουν ότι "για όλα φταίνε οι αλήτες οι πολιτικοί", λες και δεν ήταν αυτοί που τους είχαν ψηφίσει. Είναι οι Ελληναράδες που γουστάρουν να βλέπουν τη Ρωσίδα στο κωλόμπαρο και να έχουν τους Αλβανούς και τους Πακιστανούς στα χωράφια, αλλά όταν δεν έχουν λεφτά στην τσέπη κατηγορούν τους μετανάστες ότι τους κλεβουν τις δουλειές και για αυτό το λόγο στήριξαν τη Χρυσή Αυγή για να "ξεβρωμίσει ο τόπος". Είναι όλοι αυτοί οι Ελληναράδες που νιώθουν περήφανοι για την καταγωγή τους, θεωρώντας τους εαυτούς τους απόγονους των αρχαίων Ελλήνων, αλλά δεν έχουν πατήσει ποτέ σε ούτε ένα μουσείο ή αρχαιολογικό χώρο, ενώ ζήτημα είναι αν ξέρουν να ξεχωρίζουν τον Αισχύλο από τον Αριστοφάνη. Είναι τέλος, όλοι αυτοί, μικροί και μεγάλοι, που δεν ασχολήθηκαν ποτέ σοβαρά με την πολιτική ζωή της χώρας και δεν ενδιαφέρθηκαν για τα κοινωνικά ζητήματα που υπήρχαν, προσηλωμένοι στη θρησκεία, βλέποντας παντού εχθρούς, π.χ στους ομοφυλόφιλους, στους εξαρτημένους και σε κάθε άλλη ομάδα που η κοινωνία μας ορίζει ως μειονότητα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής.

     3) Εφόσον, όμως, αυτοί είναι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, θα περίμενε κανένας να έχουν και φιλοναζιστικές τάσεις, κάτι που ωστόσο δεν ισχύει. Πράγματι, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής δεν είναι υπέρμαχοι του Χίτλερ, ίσα ίσα που παίζει και να τον μισούν ή έστω να μη συμφωνούν με αυτά που έκανε. Αυτοί που στήριξαν τη Χρυσή Αυγή είναι στην πραγματικότητα χουντικοί, φιλοβασιλικοί (αν και δεν ξέρω πώς τα βρίσκουν μεταξύ τους) και διάφοροι άλλοι υπερσυντηριτικοί δεξιοί. Όλοι οι παραπάνω θεωρούν ότι η χούντα έκανε καλό στην Ελλάδα, αγνοώντας επιδεικτικά τους θανάτους και τους βασανισμούς αριστερών και δημοκρατών αγωνιστών, ενώ μάλιστα υπερτονίζουν ότι όσο είχαμε χούντα στην Ελλάδα χτίστηκαν δρόμοι και σπίτια, ενώ μάλιστα αυτοί που κυβερνούσαν δεν "έφαγαν τα λεφτά του κοσμάκη", σαν "τους αλήτες τους πολιτικούς που έχουμε σήμερα". Ειδικά για το τελευταίο, παρατίθεται λινκ στο τέλος του άρθρου που αποδεικνύει τι ίσχυε κατά τη διάρκεια της 7ετίας σχετικά με τους κυβερνώντες και αν έφαγαν λεφτά ή όχι.

     Παίρνοντας υπόψιν όλα τα παραπάνω, η συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στο Σύνταγμα δεν είναι αντιπροσωπευτική του κόσμου που τη στηρίζει. Για να επέλθει αλλαγή στο τρόπο σκέψης των ατόμων που τη στηρίζουν, χρειάζεται μια συθέμελη αλλαγή ολόκληρης της κοινωνίας, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η γενικότερη αλλαγή νοοτροπίας, η οποία μπορεί να προέλθει μόνο από την παιδεία και τον πολιτισμό.

     ΥΓ.1 Γιατί η αστυνομία άφησε να διεξαχθεί κανονικά η συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στο κέντρο της πόλης αλλά απαγόρεψε την αντιφασιστική πορεία που γινόταν σε διαφορετικό μέρος της Αθήνας;

     ΥΓ.2 Γιατί η αστυνομία δε διέταξε το κλείσιμο του σταθμού του μετρό, όπως κάνει όταν υπάρχουν άλλες πορείες και καλέσματα, π.χ γενικές απεργίες, αντιφασιστικά καλέσματα κλπ. ;

     ΥΓ.3 Τουλάχιστον στη συγκέντρωση, φανερώθηκε και το γνωστό πολιτιστικό πρόσωπο της Χρυσή Αυγής, αφού κατά τη διάρκεια της προσυγκέντρωσης ακούγονταν τραγούδια του "συντρόφου" Νότη Σφακιανάκη, δίνοντας μια άλλη "εσάνς" στην ατμόσφαιρα.

      Εδώ και το άρθρο του Ιού, για τα 7 χρόνια αρπαχτής των συνταγματών!http://www.iospress.gr/ios2010/ios20100725.htm